week 5

Week 5.
Zondag.
hebben we wat uitgeslapen, dit was ook wel nodig want net naast ons vrijwilligershuis werd een trouwpartij gevierd. Hiervoor komen veel familieleden en bekenden en wordt er buiten in een soort tent keiharde muziek gedraait. Dit gaat door tot 6 uur ’s-morgens en aangezien hier simpel gebouwd wordt met alleen golfplaten op het dak zonder plafond of aftimmering eronder konden wij echt meegenieten. Overdag waren wij alleen thuis en hebben de 15 watertankjes schoongemaakt en van stickers ontdaan. Jodie en Celine blijven tot en met maandag in Masaka om daar kennis te maken met de nieuwe vrijwilligers die dit weekend aankomen. Omdat er geen nieuwe voor Lwengo bij zijn hebben wij ervoor gekozen om zaterdag al terug te gaan en zondag lekker rustig aan te doen.

Laat ik van deze rustige zondag gebruik maken om wat over Uganda te vertellen.
Het land ligt in midden Afrika en de evenaar loopt van oost naar west door Uganda, je passeert de evenaar als je van Kampala naar Masaka rijdt.
Uganda is bijna 6 keer zo groot als Nederland en bestaat voor ongeveer 15% uit water, hierbij zijn de vele moerassen niet meegerekend. Er wonen ongeveer 35 miljoen mensen en er is een bevolkingsaanwas van meer dan 3% per jaar. De levensverwachting is niet al te best, 42% van de bevolking sterft voor het veertigste levensjaar, misschien heeft een gemiddeld gezin daarom wel 6 kinderen. Uganda ligt niet aan zee maar er zijn veel meren waarvan het Victoriameer het grootste is. Dit meer is het op een na grootste zoetwatermeer van de wereld en behoort voor een groot deel aan Uganda. In dit meer ligt een eilandengroep, de Sese eilanden, hier valt het meeste regen, tot wel 2000 mm per jaar. Ook in de rest van Uganda valt vaak veel regen . Hierdoor is Uganda nagenoeg het hele jaar door groen en zeer vruchtbaar. Door de hoge ligging wordt het zelden erg heet, hoewel je voor de sterke zonnestraling natuurlijk wel op moet letten anders ben je snel knalrood. Uganda kent maar 2 korte droge periodes van december tot februari en van juni tot augustus.
Het hele land is heuvelachtig en er zijn zowel in het oosten als in het zuidwesten hele hoge bergen, met als hoogste punt Mount Stanley van 5110 meter.
De bevolking is over het algemeen arm. Een gemiddeld jaarsalaris van een werknemer is ongeveer 925 Euro. Ter vergelijking: een liter brandstof kost hier omgerekend 1,20 Euro.
Op het platteland staan heel veel lagere scholen, alle kinderen kunnen gratis lager onderwijs volgen op een van de vele staatsscholen. Daarnaast zijn er veel scholen die door kerken of community’s zijn opgezet zoals hier in Lwengo, deze scholen geven beter onderwijs en zijn dan ook zeer in trek, hoewel hier meestal wel een kleine vergoeding voor betaald moet worden.

Maandag.
Voor de middag zijn we stenen gaan persen voor een watertank, de ouders van Sanne hebben ook meegeholpen. Na de middag heeft Jopie op school weer de 2 lokalen schoon gemaakt die nog geschilderd moeten worden, wij zijn benieuwd hoelang ze nu schoon blijven, want ze worden steeds als bergplaats gebruikt. Vorige week vrijdag heb ik in Masaka de nodige materialen gekocht bij een soort loodgieter om bij de school een paar kranen te maken vanuit de put naast de grote watertank. Ik heb de stop uit een reserve aansluiting onder in de tank gedraaid en er zo snel mogelijk een bocht met kraan opgezet, maar 50.000 liter water boven je geeft toch een aardig waterballet, ik was dan ook behoorlijk nat geworden. Door het plaatsen van de kranen op normale hoogte hoeven de kinderen geen 1,5 meter meer naar beneden om de jerrycans te vullen , ook kunnen ze nu gemakkelijker de handen wassen als ze de latrine bezocht hebben.

Dinsdag.
Vanochtend was het plan dat wij naar de medische kliniek zouden gaan. Maar op de school was ook een sportprogramma gepland. Jopie is met de vader en de zus van Sanne naar de school gegaan en zij hebben zich verdienstelijk gemaakt en met de schooljeugd allerlei spelletjes gedaan.De moeder van Sanne en Celine gingen naar de verst gelegen kliniek, terwijl Jodie met Anthonie naar een vergadering ging. Sanne en ik hebben besloten om de ernstig verbrandde baby, die Simon blijkt te heten, nog eens te bezoeken. Wij zijn samen met de boda driver die in de omgeving bekend is naar het huisje toegereden. Ik heb afgelopen week Sanne bijgepraat over hetgeen ik daar gezien heb, Sanne heeft een verpleegkundige achtergrond en was erg benieuwd hoe het er voor stond. Toen wij daar aankwamen schrok Sanne zelfs van de lelijke brandwonden, wij hebben met de bodadriver als tolk gevraagd of Sanne de baby mocht behandelen, dat mocht van de moeder, ook heeft Sanne foto’s gemaakt terwijl ik een centimeter naast de wonden heb gehouden. De baby zou ’s-middags terug gaan naar de prive kliniek waar hij al eerder is geweest. Sanne heeft de open wonden eerst gespoeld en daarna ingepakt met gaasjes die ik voorbehandeld heb met vette zalf en betadyne creme. Beide armpjes en het linker beentje waren er erg an toe, ook de handjes en voetjes vertonen 1e tot 3e graads brandwonden, terwijl op een aantal plaatsen al infectie’s zichtbaar zijn. Op deze manier kan het kind in ieder geval naar de kliniek vervoerd worden zonder gevaar voor verdere infectie. Sanne heeft een rapportje geschreven voor de dokter van de kliniek en gevraagd om telefonisch overleg of een briefje terug met de wijze van behandeling. Wij gaan in ieder geval donderdag weer langs en zijn beiden van mening dat Simon eigenlijk naar Masaka zou moeten. Wij zullen hierover donderdag afhankelijk van de behandeling die de arts toepast besluiten.
Na de middag hebben Jopie en ik op de school onder de kranen die ik gisteren gemaakt heb een grindbak gemaakt zodat het water dat bij het handenwassen naar beneden loopt geen modderfestijn wordt.

Woensdag.
Vandaag is het erg rustig in het vrijwilligershuis, Sanne is haar ouders naar Masaka brengen die gaan weer terug naar Nederland, Celine en Jodi zijn ook naar Masaka gegaan om zich medisch te laten testen, zij voelen zich al een paar dagen niet zo lekker. Dus Jopie en ik waren alleen om met de locale vrijwilligers naar het huisje te gaan dat vandaag verder is volgegooid met klei en ik heb samen met een oude man die ook vaak komt helpen een paar dakbalken gelegd. Juist toen we met de golfplaten aan het dak wilden beginnen begon het te regenen en was het gedaan met het werken. Als het vanmiddag weer droog zou worden zou hij verder gaan. Jopie heeft vanmiddag de gehandicapte kinderen bezig gehouden bij ons huisje en voorbereidingen getroffen voor een lekkere pan tomatensoep. Na de middag is er ook een Nederlands echtpaar met dochter gekomen die met Eerlijk Reizen onderweg zijn, zij blijven 2 nachten in Lwengo, eten bij ons, en reizen dan door naar Mbarra waar een andere dochter van hen voor haar studie aan een stage werkt. Ik heb vanmiddag op bed gelegen want ik was vanochtend erg moe, ik denk dat de hele hoge temperatuur van gisteren en het werk dat wij gedaan hebben mij parten speelt. Morgen hoop ik weer fit te zijn.

Donderdag.
Vandag staan er weer housvisits op het programma. Jopie is bij een gezin geweest dat voor water 1,5 uur moet lopen, zij gebruiken daarom veel te weinig water, slechts 5 liter per persoon per dag. Zij geven hiervan ook de dieren nog te drinken. Dit gezin komt volgens Jopie zeker in aanmerking voor wateropvang door middel van een goot en watervat. Sanne en ik zijn zoals eergisteren afgesproken langs gegaan bij baby Simon, de arts van de prive kliniek had de moeder verteld dat de open brandwonden niet afgedekt moesten worden. Sanne heeft daarom gebeld met een arts van de kliniek in Masaka en de situatie uitgelegd. Wij konden dezelfde middag nog langs komen. Wij hebben meteen iemand naar de moeder gestuurd om dit te vertellen en transport geregeld. Rond twaalf uur werd de moeder, die met de baby naar de school gelopen was, opgehaald en werden ook wij opgepikt bij het vrijwilligershuis voor de rit naar Masaka, een lerares van de school ging mee als tolk. Bij het ziekenhuis aangekomen werd de baby meteeen door de arts bekeken, hij vond inderdaad dat behandeling noodzakelijk was, en was van mening dat de andere arts eigenlijk niet juist heeft gehandeld. De nodige verbandmiddelen en pijnstillers werden uit de apotheek gehaald, en nadat de baby een pijnstillende injectie had gekregen heeft de arts met een verpleegster de armpjes, beentjes en het meest verbrandde voetje keurig verbonden. Volgende week donderdag worden wij weer terug verwacht. Na de behandeling die ruim een uur heeft geduurd en voor de baby erg pijnlijk moet zijn geweest, was het opvallend hoe levendig en vrolijk de baby was, misschien omdat door het verbinden de wonden minder pijnlijk zijn als hij beweegt. Wij hebben samen besloten om de kosten van deze en de komende behandelingen, maar ook de kosten die de moeder nog verschuldigd is aan de prive kliniek vanuit het sponsorgeld te betalen. Je kunt je voorstellen dat de moeder ons hiervoor erg dankbaar is, voor haar is het onbetaalbaar, voor ons eigenlijk een gering bedrag. Om half zeven waren wij weer terug in Lwengo.

Vrijdag.
Wij vertrekken vandaag met Celine en Jodie voor een weekend naar de Sese eilanden, vanuit Masaka gaan we met de ferry naar het grootste eiland en zoeken daar een onderkomen voor 2 nachten, even lekker relaxen en genieten van de natuur en hopelijk het mooie weer.
Op het moment dat ik deze weblog plaats zijn wij al aangekomen op een prachtig gelegen resort op het grootste eiland van de Sese eilanden, vanochtend om 10 uur vertrokken richting Masaka, daar een prive taxi genomen die ons naar de ferry zou brengen en door zou rijden naar het resort op het eiland. Wij misten natuurlijk op 2 minuten de ferry van 12 uur en moesten wachten op die van 14 uur, deze kwam een half uur te laat aan en na een overtocht van een uur arriveerden wij op het eiland. De taxi bracht ons naar het resort wat zeker nog een uur rijden was over zandpaden vol kuilen en losse stenen, een lekke band kon er ook nog wel bij. Snel geholpen met het wisselen van de band en na enig zoeken en rondvragen kwamen we aan. Wij hebben vanavond na het eten lekker aan het Victoria meer gezeten bij het kampvuur en gaan morgen ochtend een voettocht maken door het regenwoud.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

agnes

Hoi Jopie en Theo,
Jullie zijn weer hard aan de slag geweest.
Het mooie, maar ook schrijnende, is dat het zo basic is wat er moet gebeuren.
De foto's komen erg goed over.
Een heel prettig weekend op de Sese eilanden.
Hartelijke groeten,
Agnes

Paulien

Lieve mensen. Met veel aandacht jullie bericht gelezen, ik vind het behoorlijk heftig. Hoop dat het met de baby goed komt. Geniet een paar dagen van niks doen, en blijf er iets moois van maken. lieve groet Paulien

Rob en Ank

Hoi Jopie en Theo
Veel werk verzet, en wat voor resultaat. Ik geloof goed dat jullie moe zijn, al die indrukken, en ook nog de warmte. Geweldig dat de baby een kans krijgt om verder te leven. Dankzij jullie inzet.
Geniet van de rust die nu hebt, en van de mooie natuur. Leuk om de foto's te zien, we zien dan ook hoeveel werk jullie verzetten.
Als vanouds een dikke knuffel,
Rob en Ank

Jo en Gemma

Hoi Theo en Jopie,
Op het ogenblik is het hier behoorlijk warm en moet je in de schaduw zitten. Dan is het heerlijk. Nu het hier zo warm is kan ik me inbeelden hoe warm het bij jullie is en de foto's laten zien hoe jullie nu, met de mensen daar, leven. Het is een wereld van verschil met ons leven hier in Vlijmen. Wat geweldig dat Simon nu een grotere kans heeft op herstel. Ik kan me voorstellen dat, dat voor zijn moeder een groot geluk is.
Nu jullie dit lezen zijn jullie waarschijnlijk al weer terug van een paar relax-dagen. Dat lijkt me wel heerlijk om even tot jezelf te kunnen komen. Veel succes met jullie werk.
Wij wensen jullie nog een fijne tijd.
Groetjes,
Jo en Gemma

Inge

Heel erg leuk om dit zo te lezen en de foto's te zien.
Fijn dat jullie zo veel kunnen doen.!!
Maar.... Waar blijven nu die foto's van de mode show.....;-)

Groetjes en dikke knuffels van Anthony en mij

marijke

Hoi Theo en Jopie

wat verrichten jullie een hoop werk! en wat zal de bevolking daar blij mee zijn.
wat goed dat de baby nu goed wordt verzorgd! geniet van jullie eiland en rust ook een beetje uit.
hier is het prachtig weer 26 grade, alles gaat zijn gangetje. geniet ervan de weken zijn zo om.

groetjes Tonnie Marijke

Carla Blondeau

Hallo Theo en Jopie,
Het blijft heel indrukwekkend jullie verhaal. Ik geniet van al jullie ervaringen. Je kunt het je bijna niet voorstellen dat je 1,5 uur moet lopen voor wat water. Alleen al bij deze vermelding wordt het mij weer zo duidelijk dat wij hier in Nederland erg verwend zijn.

Ik verheug me op jullie volgend verhaal.

Groetjes Carla

Jacqueline Vugts

Hallo Theo en Jopie,

Wat indrukwekkend allemaal! Het verhaal van het verbrande kindje heeft veel indruk op mij gemaakt. Jullie doen erg goed werk daar. Ik verheug me op jullie volgend verhaal.
Jacqueline Vugts (Receptioniste).

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012