Vijfde week

Vijfde week.

Zondag zijn we door Anthony opgehaald bij Backpackers, natuurlijk werd de tijd die we hadden afgesproken weer ruim overschreden en moesten we ook de boodschappen nog doen in Masaka. Toen we op het project kwamen stond het eten al op ons te wachten, het was weer een rolleggs voor ieder, soms verlangen we wel naar wat afwisseling.

Voor maandag ochtend hadden we afgesproken dat wij weer aan een watertank zouden gaan werken. Maar zoals hier vaker gebeurd klopte de planning niet, de weergoden hebben besloten dat er eerst voldoende water moet vallen om de bestaande tanks te vullen, het heeft vanaf midden in de nacht tot ver in de middag afwisselend hard en heel hard geregend. De potten die in het dishrack staan waren zeker met 10 cm. regenwater gevuld. Van het tankbouwen is dus niets terecht gekomen. Tegen 6 uur kwam Anthony aan met de 3 nieuwe vrijwilligers, Ilse, Constance en Eveline. Natuurlijk werden deze ook hartelijk welkom geheten door alle kinderen en lokale vrijwilligers. Het eten kwam al snel op tafel en zij troffen het meteen, er was heerlijke pasta en Jopie heeft daarbij rauwkost salade gemaakt van tomaten, ui en paprika. Het was dus lekker smullen.

Afgesproken werd dat de nieuwe vrijwilligers op dinsdag hun introductie zouden krijgen en de anderen aan de watertank zouden gaan werken, helaas ziet het er naar uit dat ook dinsdag in het water gaat vallen. Wij gaan nu maar beginnen met wat administratief werk dit houdt in dat wij de housevisit formulieren per dorpje sorteren en op tellijsten verwerken. Tegen de middag begint het gelukkig minder te regenen en het ziet er naar uit dat het snel droog zal zijn. Na de middag was het de bedoeling dat ik een aantal waterfilters van nieuwe filterpatronen zou gaan voorzien maar John wist te vertellen dat het te gevaarlijk was om over de zandpaadjes te rijden. Hij stelde voor om op de watertank van het andere project een nieuwe kraan te gaan monteren omdat deze soms niet snel dicht gedraaid kan worden en er dus veel water verloren gaat. Wij reden dus over de onverharde weg naar Kabalungi en ik kon zien dat er zoveel regen was gevallen dat zelfs deze weg werd overspoeld door water. De kraan was snel vervangen al kreeg ik wel een behoorlijke plens water over me heen, maar dat kan ook niet anders als er 3 meter water in de tank staat en je draait de kraan onder uit de tank. ‘s-Avonds werden we weer verrast, we kregen frietjes. Maar iedereen keek wel vreemd toen zij de eerste friet in de mond staken, niemand had verwacht dat ze van zoete aardappels waren gemaakt, dat smaakt echt bijzonder vreemd.

Woensdag was het gelukkig droog het was wel erg heiig, er kwamen flarden mist vanuit het dal. Jopie, Ilse en ik zijn naar het huisje gereden dat wij aan het bouwen zijn. Wij konden klei stampen en toen alles goed gemengd was de klei in moppen verdelen en tussen de houten constructie gooien. Omdat het zoveel geregend heeft was de klei die voorbereid was veel te nat, er moest dus nog behoorlijk wat drogere klei doorheen gestampt worden. Zowel onze handen als voeten zaten natuurlijk vol met plakkerige kleigrond. De andere vrijwilligers zijn stoves gaan bouwen, zij hebben er 5 kunnen bouwen omdat de bewoners al veel voorbereidend werk hadden gedaan.

Na de middag komen de gehandicapten weer spelen. Jopie werd gevraagd of zij met John de 2 matrassen en de deken wilde gaan ophalen die wij hebben gekocht van een deel van het sponsorgeld voor het vrouwtje met de tweeling, die alles zijn kwijt geraakt door een brand. Begin volgende week gaat Jopie de matrassen en de deken afgeven samen met een van de lokale vrijwilligers, dan hoeven de vrouw e de kinderen niet meer op de harde grond te slapen. Ik heb de schommels op de school nog veranderd omdat de hardhouten planken het touw beschadigen, ik heb nu metalen beugels aan de planken gemaakt waaraan het touw bevestigd kan worden. Echte schommeltouwen zou beter zijn, misschien kan ik dat vanuit Nederland nog eens regelen.

Donderdag was een hele drukke dag, het lijkt wel of we de 2 verloren dagen aan het begin van de week in moesten halen. Jopie is met Rihanna en haar oma en een van de lokale vrijwilligers naar het ziekenhuis in Masaka. Rihanna is een gedeeltelijk verlamd meisje dat door haar moeder lange tijd verborgen is gehouden Een van de vrijwilligers heeft haar een paar maanden geleden gevonden tijdens een housevisit en geregeld dat zij medische verzorging krijgt. Daarom moet zij om de paar weken naar het ziekenhuis in Masaka en wordt een van de vrijwilligers gevraagd om mee te gaan. Dit is een manier om de mensen te laten merken dat het zorgen voor gehandicapten ook belangrijk is. Meestal ben je met zo’n ziekenhuis bezoek wel de hele dag kwijt. Laat in de middag kwam Jopie terug uit Masaka, het gaat goed met Rihanna de dokter heeft wat medicijnen voorgeschreven en heeft verteld dat zij, als ze wat groter en sterker is andere spalkjes krijgt en met krukjes kan gaan lopen. Ik ging samen met de andere vrijwilligers al redelijk vroeg naar de 2e watertank waarvan we de fundering eerder al klaar hebben gemaakt. Wij konden de stenen uit een schuurtje halen en al klaar zetten voor de tankbouwer, het zand aankruien en cement mengen. De tankbouwer begon met de eerste laag en ik mocht zowaar met dunne specie de verticale voegen vol laten lopen, nadat hij er een paar gecontroleerd had mocht ik doorgaan. Ze hebben schijnbaar in het verleden geleerd van vrijwilligers die het niet goed deden. Ik had ’s-morgens van de lokale vrijwilliger Julius al te horen gekregen dat hij mij om 11 uur op zou halen om de WakaWaka lampjes te gaan uitgeven. 11 uur werd natuurlijk 12 uur en toen moesten we nog heel ver rijden op de boda naar een dorpje, ver achter de stad Mbrizi, dat bij Nkunyu hoort. Daar aangekomen werd ik naar een lokaaltje gebracht waar al ongeveer 25 Ugandezen aanwezig waren ook Rachel en Barbara, twee lokale vrijwilligers van het andere Lwengo project, waren aanwezig. Het bleek dat deze mensen een soort groepsleiders zijn die onder de bevolking actief zijn om HIV en Aids te voorkomen, zij verspreiden kennis over het gebruik van voorbehoedsmiddelen en verstrekken die ook aan de bevolking, dit wordt door en Amerikaanse organisatie PACE geregeld en betaald. Barbara had deze groep al voorbereid op mijn komst en iedereen was benieuwd hoe een Waka er uitziet en hoe die werkt. Na een introductie door Barbara kon ik uitleggen waarom de Waka voor de mensen in Uganda een goede vervanger zijn van de olielampjes. Hen uitgelegd dat zij nu geld kwijt zijn voor olie en ook voor batterijen die zij in zaklampen gebruiken. De organisatie Lwerudeso heeft eerder al besloten dat de Waka’s niet gratis worden uitgegeven, de bedoeling was oorspronkelijk om van de opbrengst weer nieuwe te kopen. Na overleg is besloten dat 40.000 Shilling een voor de mensen niet al te hoge drempel is, dit bedrag is overigens niet genoeg om in de toekomst nieuwe aan te schaffen. Er waren 6 mensen die bereid waren om de 40.000 ineens te betalen en zij kregen dus de eerste Waka’s overhandigd. De lokale vrijwilligers zijn er van overtuigd dat binnen korte tijd er meer belangstelling zal zijn. Ook wordt de mogelijkheid open gelaten om 4 keer 10.000 te laten betalen. Het probleem in Uganda is dat weinig mensen vooruit denken, nu geld uitgeven om in de toekomst geld uit te sparen is niet erg ingeburgerd. Iets soortgelijks zie je ook met het tanken van brandstof, men tankt wat men denkt die dag nodig te hebben, een tank volgooien kent men hier niet want dan geef je geld uit dat je misschien morgen nodig hebt om te kunnen eten.

Vrijdag morgen worden we al vroeg opgehaald en gaan we samen met Ineke, een vrijwilliger bij een ander project, naar Queen Elisabeth National park. Dit park ligt op de grens van Uganda en Congo en op de uitlopers van het Rwenzori gebergte, voor een deel is het park ook een oud vulkanisch gebergte met mooie kratermeren. Na aankomst hebben we eerst de lunch gehad en zijn later in de middag vertrokken voor een tocht naar de kratermeren waar de zonsondergang erg mooi zou moeten zijn. Wycliff onze chauffeur/gids vertelde vooraf dat wij deze middag niet voor de dieren maar voor de natuur op weg zouden gaan. Op de weg naar de kratermeren zien we ineens een aantal olifanten naast de weg staan te eten, er waren een paar jonge olifantjes bij wat het erg schattig maakte, maar toen zagen wij even verderop nog een groep veel grotere olifanten staan, normaal is het geen probleem als een groep voorbij loopt maar als er jonge bij zijn en zij staan te eten is het gevaarlijk om door te rijden. De kans bestaat dat zij zich bedreigd voelen en dat je ingesloten raakt. Er zat dus niets anders op dan terug te rijden en een behoorlijke omweg te maken. Erg mooi wat uitzicht en natuur betreft maar jammer genoeg te laat voor de zonsondergang.

Zaterdag gingen we al vroeg (6 uur) op pad om wild te spotten, al vrij snel zagen we een paar leeuwen vlak naast de weg op nog geen 10 meter afstand, wij denken dat leeuwen gevaarlijk zijn, Ugandezen hebben daarover een andere mening. Terwijl wij staan te kijken en te fotograferen komen er gewoon 3 Ugandezen op een boda voorbij en tuffen gewoon naar het volgende dorpje. Op de terugweg zagen we op dezelfde weg zelfs 2 Ugandezen op de fiets, beladen met matoke bananen, rustig voorbij fietsen. Later op de ochtend zagen we ineens 2 hyena’s die bezig waren een door de leeuwen achtergelaten karkas van een antilope aan stukken te scheuren. Al snel waren er meerdere auto’s die stopten. De hyena’s lieten zich niet verstoren, ook niet door een grote groep aasgieren die inmiddels waren neergestreken. Op een gegeven moment ging een hyena er met een stuk antilope vandoor en de andere sleepte de rest in de struiken. Wij hebben de hyena nog een heel stuk gevolgd maar op een gegeven moment liet hij het vlees los en liep verder van de weg af en waren we hem kwijt. Na de lunch zijn we eerst naar een super luxe resort gegaan omdat daar een mooi uitzicht is over een van de meren. Met de verrekijker konden we aan de overkant heel veel olifanten met jonge olifantjes zien, ook veel buffels en nijlpaarden. Daarna hebben we een boottocht gemaakt op het meer en door een natuurlijk kanaal dat 2 meren verbindt. Wij konden van heel dichtbij alle beesten en heel veel vogels zien waaronder veel visarenden waarvan er een een grote tilapila op zat te peuzelen. Op de terugweg waren we op zoek naar een luipaard welke we helaas niet hebben gevonden. Wel stond er ineens een leeuw vlak naast het pad bij een plas water, wij waren zo dicht bij dat wij hem konden horen drinken.

Zondag morgen weer vroeg op want wij moeten om 7.45 uur aanwezig zijn voor de chimptracking, hier gaan we onder begeleiding van een bewapende gids te voet op pad om chimpansees te zien. Het sis in een tropisch regenwoud waar je het niet zou verwachten, een kloof van een paar honderd meter breed en meer als honderd meter diep, gelegen tussen twee vlakke steppe gebieden. Er loopt een snelstromend riviertje in de kloof waar zelfs nijlpaarden in zitten. Pas na 3 uur lopen kreeg onze gids van een andere door waar de chimpansees zaten, wij dus snel die richting in en jawel er zaten een stuk of 7 chimps hoog boven ons in hun nest. Daarna zijn we nog naar de vleermijsgrot gegaan waar duizenden vleermuizen hangen en rondvliegen, ook zitten er pytons en cobra’s in de grot. Wij hebben 1 pyton gezien, het was niet de grootste maar toch de moeite waard.

Wij zijn nu op de terugweg naar Lwengo en stoppen onderweg om te eten, ik maak dan van de gelegenheid gebruik om deze weblog te plaatsen, de foto’s moeten jullie even tegoed houden tot volgende week.

Iedereen krijgt weer de groeten van Theo en Jopie, wij genieten nog steeds hier van alles hoewel het soms wel erg primitief is maar ook dat went na een paar weken.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

monique sarolea

Hallo Theo en Jopie,

Wat een verhaal weer. Wat maken jullie toch weer heerlijk veel mee en wat doen jullie weer veel. Het is zo fijn om weer iets te horen over Nakyenyi. Als ik jullie verhalen lees dan ben ik gewoon weer even terug in Uganda:)
Ik ben benieuwd hoe het gaat met het plaatsen van de bedden in de jongens-slaapzaal op de boardingschool en gaat het goed met de latrine? zitten de deuren er al in?
Ik wens jullie nog heel veel mooie weken!!!! en hoop dat je binnenkort ook nog een paar foto's kan plaatsen.
Liefs Monique

Celine

Woew! Dat uitstapje klinkt nog mooier dan Murchison Falls!

Maaike

Weer lekker veel gedaan afgelopen week, en nog lekker gegeten ook ;).
Ook een enorm leuk weekend gehad met al dat wild. Blijft speciaal om te zien hè zo in het wild en alle lokale mensen die er gewoon langs "lopen" omdat het zo normaal is.
Veel succes met de laatste weken. Het schiet alweer op en er is nog zoveel te doen.

Liefs Maaike, Marijn en Femke.

Marjorie

Theo mijn complimenten voor je duidelijke en lekker lezende verslagen. Wat beleven en zien jullie veel. Op die olifanten ben ik natuurlijk stik jaloers. Lijkt me geweldig om die in het 'echt' te zien. Geeft niets, dat jullie er voor om moesten rijden :-)
Friet van zoete aardappel is wel iets anders, dat geloof ik graag, maar wel smakelijk toch of niet?
Fijne week weer en heel veel groetjes van ons.

johanna

Hallo Jopie enTheo,
Tot nu toe hoor ik alleen nog maar succesverhalen van de trips die Wycliff organiseerde. En dit is er weer zo een. Geweldig! Wel jaloers hoor.
En die gefrituurde zoete aardappel vond ik ook zo lekker, maar zonder eigenwijs te zijn, was het geen casava? Heerlijk! Hebben jullie de samosas van Veronica al gehad, die zijn ook zo lekker. Sommige vrijwilligers noemen ze loempia's.
Anderen hebben het ook al genoemd, maar jullie werken daar hard. En uit je verslag blijkt dat dit met groot enthousiasme is. Heel veel plezier daar nog.
Johanna

agnes van den brink

Goed te lezen dat jullie ook nog echte vakantie momentjes hebben. Lijkt me prachtig zo dicht bij dieren te komen die nog in het wild leven.
De tijd schiet al aardig op. Nog veel plezier de laatste periode.
Groetjes,
Agnes

Cathy Backer

Hallo Theo en Jopie, vandaag heb ik jullie reisverslagen achter elkaar gelezen. Wat een geweldig werk en ervaringdoen jullie op zeg! Helemaal fantastish! Het moet lijkt mij heel veel voldoening geven om dit te morgen ervaren en doen. Jullie nog een fijne tijd toewensend met hartelijke groet, Cathy Backert

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012