Zevende week

Zevende week.

Het weekend bij Kim was fantastisch. Vrijdag zijn we dus op de boda van Nakyenyi naar Rakai gereden en hebben ons af laten zetten bij het ziekenhuis waar Kim nog aan het werk was. Kim had nog even te werken dus konden wij lekker skypen met Maaike en dus ook Femke weer even zien ook was er voldoende tijd om de weblog en de foto’s te plaatsen. Na de middag zijn we eerst even gaan lunchen en vervolgens naar de markt gegaan. Kim heeft een behoorlijk aantal kinderen en andere mensen in huis dus er moet nogal het een en ander worden ingekocht. Ook zijn er nog een paar dingen gekocht zodat ik een paar klusjes voor haar kan doen. Toen we eindelijk bij haar huis aankwamen was de vrijdag al bijna om en hebben we het gastenverblijf even schoongeveegd en ons bed opgemaakt. Ook zijn we nog de heuvel tegenover haar huis opgelopen waar je een prachtig uitzicht hebt, op deze heuvel is Sunday (de vriend van Kim) een groot aantal ananas planten aan het zetten. ‘s-Avonds hebben we heerlijk gegeten en bijgepraat waarna we vroeg naar bed zijn gegaan.

Zaterdag na het ontbijt zijn we naar het stuk land gereden dat Kim heeft aangekocht. Hierop zijn al een aantal gebouwen gezet, een latrine, een ruimte waarin de mensen die op het land werken bijeen kunnen zitten en een paar slaapruimtes. Op het land wordt van alles verbouwd zoals mais, koffie, diverse soorten groente, fruitbomen en ook bananen zijn aangeplant. Als er mensen met ondervoede kinderen door Kim geholpen worden en zij kunnen bij voorbeeld de medische kosten niet betalen dan betaald Kim die en als tegenprestatie komen zij dan op het land werken. Ook zijn er anderen die voor haar werken. De opbrengst van het land wordt verkocht of is voor eigen gebruik. Kim heeft een aantal varkens die nu nog achter haar huis zitten maar deze gaan verhuizen naar een nieuw verblijf op het stuk land. Dit onderkomen is al klaar alleen ontbreekt de deur nog, dat was natuurlijk een mooi klusje voor mij. Jopie heeft intussen op het land onkruid tussen de planten uitgehaald. Na het maken van de deur konden er nog een aantal rietschermen worden vastgezet die schaduw moeten geven aan de ingezaaide plantjes. Daarna zijn we teruggereden naar haar huis waar Jopie en ik in het oude varkensverblijf houten balken en gaas verwijderd hebben die voor de raam opening gespijkerd zaten, niet zo heel spannend maar wel lastig omdat we maar 1,5 hamer ter beschikking hadden en de spijkers allemaal verroest en krom geslagen in het hout zaten. ’s-Avonds weer heerlijk gegeten en daarna op de laptop van Kim de film Mama Mia gekeken.

Zondag hebben we het laatste stukje van het hout in het varkenshok nog afgebroken en heb ik voor Kim nog een paar kleine klusjes gedaan, daarna met de boda naar het stadje waar we een matatu hebben genomen naar Masaka, vandaaruit zijn we met Anthony weer teruggereden naar ons project. ’s-Avonds kregen we een SMS van de andere vrijwilligers die het weekend naar Murchison waren dat zij pech hadden met het busje en dus pas erg laat terug kwamen, zij bleven dus nog een nacht in Masaka.

Daarom waren wij maar met ons twee om maandag morgen aan een van de watertanks verder te werken. De tankbouwer heeft vrijdag nog de bovenste 4 lagen stenen opgemetseld en vandaag stond het bezetten van de binnenkant op het programma. We hebben dus weer zand bij gereden, het mengen van zand, cement en het middel om het cement waterdicht te maken hebben we aan de tankbouwer en zijn hulpje overgelaten. Toen alles gemengd was heb ik wel meegeholpen om de specie in de tank te gooien, best lastig over een meer dan 2 meter hoge muur gooien. Daarna heeft de tankbouwer de specie met water gemixt in de tank en zin wij er ook in geklommen om de natte specie tegen de binnenkant van de tank wand te smeren.

Na de middag stond er niets gepland en hebben we lekker gelezen.

Dinsdag zijn Niki Jopie en ik naar het health center gegaan terwijl de andere dishracks zijn gaan bouwen. Wij waren al vroeg op het health center en er stond al een behoorlijk aantal moeders met baby’s te wachten. Nikki en ik zijn gaan wegen en Jopie ging met Rose de administratie doen. Er waren heel veel jonge baby’s en er kwamen voortdurend moeders aangelopen of werden met de boda gebracht. Ik denk dat we wel ongeveer 80 tot 90 baby’tjes hebben gewogen variërend van 4 pond tot 12 kilo, de jongste baby’tjes was net een week oud. Rond kwart over twaalf werden Niki en ik weer terug gebracht terwijl Jopie en Rose nog volop bezig waren met de administratie bij het vaccineren.

Na de lunch gingen de dames naar de womans club, voor mij zit er dus niets anders op dan de weblog te schrijven en mijn boek te lezen. Hoewel ik natuurlijk ook voor ons huis de troep die de buren hebben laten slingeren kan gaan opruimen.

Woensdag zijn Jopie en ik met John de bodadriver naar het kleihuisje gereden, verleden week hadden de andere vrijwilligers al een aantal muren met klei gevuld. Wij hebben al eerder opgemerkt dat men vergeten was om 2 tussenmuren te zetten, dus wij hebben dat deze keer aangepakt. Er moesten weer een aantal gaten gegraven worden, of beter gezegd gehakt, de grond was nu erg droog dus keihard. Ook voor de palen moest er nogal wat moeite gedaan worden, alle stammetjes die voorhanden waren zijn krom en vol uitsteeksels die er nog vanaf gehakt moeten worden. Wat zijn wij toch gelukkig met een Gamma, Praxis of ander bouwmarkt in de buurt waar je gewoon kunt halen wat je nodig hebt. Hier moeten we het doen met hetgeen voorhanden is. Toen de palen eenmaal stonden ben ik boven op een van de balken geklommen om elke paal vast te spijkeren, ook nu weer zijn de spijkers die aanwezig zijn of te kort of veel te lang, ik kon dus alleen maar de te lange spijkers gebruiken. Hoewel de balken eigenlijk niet recht genoeg zijn, hard zijn ze wel dus je slaat de spijkers makkelijk krom en moet ze dan eerst weer recht buigen om ze uiteindelijk erin te kunnen slaan.

Na de lunch kwamen de gehandicapte kinderen weer bij het vrijwilligershuis, zij zijn met een paar kleurplaten en wat aandacht weer heel er blij. Nikki heeft Rihanna opgehaald en duidelijk is aan haar te zien dat ze steeds meer aan de vrijwilligers gewend raakt. De eerste weken had ze vrijwel steeds haar handen voor de ogen en begon vaak te huilen, nu kijkt ze je gewoon aan en regelmatig zie je een lach op haar gezicht. Hopelijk blijven ook de toekomstige vrijwilligers aandacht aan haar schenken zodat dit meisje zich verder kan ontwikkelen nadat ze jaren is weggestopt en verborgen is gehouden door haar moeder omdat ze gehandicapt is.

Donderdag morgen zijn we weer op housevisit gegaan. We werden op de boda weer ver de community ingereden en het eerste adres dat ik met Rose en Ilse bezocht was een paar maanden geleden ook al bezocht. Er is voor deze mensen 3 jaar terug een kleihuisje gebouwd, bij het vorige bezoek is gezien dat zij het niet onderhouden en ook zelf geen enkelinitiatief nemen om de buitenkant bij te houden met een nieuwe kleilaag. Zij zijn daar bij het vorige bezoek op aangesproken en is hen ook verteld dat zij spullen moeten regelen om een dischrack en een stove te bouwen. Ons bezoek was dus om te kijken of zij hier iets aan gedaan hadden. De vrouw vertelde aan Rose dat haar man ’s-Morgens het huis uitging en alles afsloot, zij moest zich dan maar op het land bezighouden. Rose heeft haar behoorlijk heftig toegesproken dat een vrouw ook een verantwoordelijkheid heeft voor het gezin en dat zij ook zonder haar man best voor het een en ander had kunnen zorgen. Rose vertelde ons dat het helaas soms voorkomt dat geboden hulp niet wordt opgevolgd en dat na een waarschuwing deze mensen het verder zelf op zullen koeten knappen zonder hulp van de organisatie. Het tweede adres was een vrouw van 50 die zelf erg ziek is, zij is HIV positief en zij zorgt voor een kleinkind van 4 jaar. Gelukkig wordt zij door buren geholpen met het halen van water. Ik vroeg of het kind dan een wees was, Rose zei van niet maar men weet niet waar de ouders zijn. Dit komt ook voor, sommige ouders trekken er gewoon tussen uit als ze denken dat hun kinderen wel verzorgd worden. Soms komen ze na verloop van tijd terug maar vaak ook niet. Het volgende gezin was een vrouw van 30 die drie dagen geleden haar 4e kindje had gekregen, alle 4 jongens. De eerste 3 zijn van een vader die overleden is. Toen de lijst ingevuld werd viel mij op dat er geen naam van een man werd opgeschreven, Rose vertelde dat de vader van het pasgeboren baby’tje niet bij haar woont, ook dat komt hier vaak voor. Sommige mannen hebben 2 of 3 vrouwen. De drie oudste kinderen gingen wel naar school wat natuurlijk weer een goede zaak is.

Na de lunch zijn 3 medevrijwilligers naar Masaka vertrokken omdat zij morgenochtend al vroeg voor een weekend naar Lake Bunyonyi gaan. Jopie, Nikki en ik zijn naar de school gegaan om met een groepje kinderen Engels te lezen en hen te helpen bij de uitspraak en vragen te stellen over wat zij hebben gelezen.

Vrijdag morgen zijn we weer naar de watertank gereden, wij waren met 3 vrijwilligers en 2 boda drivers, de tankbouwer was er niet omdat hij een bespreking had met Anthony. Wij zijn daarom maar zelf begonnen met het aan elkaar maken van de 4 betongaas netten die om het bovenste gedeelte van de tank komen. De tankbouwer heeft afgelopen week ook al het dak op de tank gemaakt en het aftappunt ingemetseld. Voor het eerst kon ik de netten aan elkaar maken zonder dat een beter wetende Ugandees zich er mee ging bemoeien en geloof me het ging veel sneller en het resultaat was ook nog beter. Jopie en Nikki hebben intussen weer zand van de zandberg voor het huis naar achter het huis gereden waar de tank is gebouwd. Samen met de boda drivers hebben we tot slot het net rond de tank gespannen en vastgezet, waarschijnlijk kunnen we komende maandag ook deze tank afbouwen en is het voor deze mensen wachten op de regen die vermoedelijk nog wel even op zich laat wachten want alles wijst er op dat het droge seizoen is aangebroken. De temperatuur loopt overdag behoorlijk snel op en de zon is soms echt verzengend.

Na een douche ne de lunch zijn we met 3en naar Masaka vertrokken, wij hadden aan de hoofdweg al snel een auto die stopte. Voor 4000 shilling (1,20 Euro) per persoon konden wij plaatsnemen. Nikki en Jopie voorin naast de bestuurder, ik kon achterin plaatsnemen naast 2 ruim bemeten dames, 2 kinderen en de man die eerst naast de bestuurder zat kroop er ook nog bij. Twee dorpjes verder stapte er gelukkig 1 persoon uit en nog even later ging 1 mevrouw met haar kind eruit. Al snel werd er weer gestopt en kwamen er weer 2 mensen bij, ik kan je verzekeren dat dit in Uganda heel gebruikelijk is. Vier mensen voorin en zes tot acht op de achterbank is vrij normaal. Het weekend brengen we weer in rust door in Masaka, even naar plot 99 om een heerlijke salade te eten, zaterdag tegen de avond naar Frikadelle om een visje te vangen en te laten grillen, zaterdag avond bij Backpackers een kampvuur stoken en gezellig kletsen met de andere vrijwilligers en zondag zien we nog wel wat we gaan doen. Volgende week gaat onze laatste week in, de tijd is weer voorbij gevlogen.

Wij willen, ook namens de lokale organisatie, alle mensen bedanken die op welke manier dan ook ons hebben ondersteund. Met jullie hulp hebben wij, samen met de bevolking, een aantal watertanks kunnen (laten) bouwen, WakaWaka’s geïntroduceerd en de waterfilters van verleden jaar voorzien van een nieuw filterelement. Er zijn matrassen en dekens gekocht voor een gezinnetje dat alles was kwijt geraakt door brand en ook hebben we Kim kunnen helpen bij het repareren van haar solar systeem en zijn er nog diverse andere zaken geregeld zoals bij voorbeeld de schommels op de school.

Groet van Jopie en Theo

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Celine

Ochhhh alweer de laatste week! Geniet er nog even van, ook van het ongetwijfeld mooie afscheid dat zal volgen,
en heeeeeeeeeeel veeeele groetjes aan iedereen daar!!

monique sarolea

Hallo Jopie en Theo,

Vanuit het koude Nederland wens ik jullie nog een hele fijne mooie laatste week. Geniet ervan!!!!!!
Willen jullie de locale vrijwillig(st)ers, alle lieve kinderen (en de ouders) nog even de hartelijke groeten doen van mij:)
groetjes!

Rob

Is er volgende week nog een klein plaatsje in jullie koffers vrij om wat zon mee naar Nederland te smokkelen?? Ik betaal de boete wel.
Theo, in Nederland komen we ook technische mensen te kort. Is dit iets voor jouw??

Groetjes,
Rob en Ank

johanna

Hallo Jopie en Theo, het avontuur is al weer bijna ten einde. Ga de laatste week nog extra genieten van al die lieve mensen, want het zal wel even duren voor je nog een keer gaat. Ook ik wil je vragen de groeten te doen aan alle mensen en vooral ook de kinderen rondom het huis. Een heel goede reis terug naar huis! Zien wel elkaar op de terugkomdag? johanna

Hein en Lilian

Jopie en Theo,
zo komt er voor jullie weer een einde aan het project. Je hebt weer veel en dankbaar werk verricht en hopelijk je steentje bijgedragen aan een betere toekomst voor een boel mensen.
Wij wensen jullie een goede veilige terugreis.

Groetjes Lilian en Hein

C & A


hoi Jopie en Theo ik hoop dat mijn vorige mail door gekomen is? nog een fijne vlucht en tot ziens groetjes C & A.

agnes van den brink

Na al jullie werk, alweer de laatste loodjes.
Wij kijken uit naar jullie thuiskomst.
Heel veel plezier de komende week en tot ziens.
Agnes

Paulien

Hallo Theo en Jopi
Nog een hele fijne week,en een goede terugreis
knuffel Paulien.

jolanda dreuning

Hallo Theo en Jopie

Ik geniet elke keer van jullie blog al roept het ook wel wat heimwee op. Leuk om te zien dat het modderhuis nu echt op gaat schieten vooral omdat het weer hiervoor niet altijd mee zit.
Ook heel erg bedankt voor jullie mail over Rihanna en over de matrassen. Ben ook erg blij met de fotos.
Nog heel veel plezier de laatste week en alvast een goede terugreis gewenst.
Groetjes aan iedereen (natuurlijk ook aan Matthew.)
Jolanda

peter

Laatste loodjes Theo?
jullie met een voldaan gevoel volgende week weer terug naar de eigen kinderen en kleinkind

Marieke

Zo, het zit er bijna op voor jullie. Bedankt voor de verhalen en foto's. Jullie hebben weer veel en goed werk gedaan. Wij kunnen ons voorstellen dat jullie met gemengde gevoelens weer naar huis gaan.
Een hele goede terugreis en wij zien jullie binnenkort!
groetjes,
Jan, Marieke en Estelle

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012