Achtste week

Week acht.

We zijn al weer aan de laatste week begonnen, wat vliegt de tijd toch snel voorbij als je het zo naar je zin hebt.

Maandag ochtend zijn we met 4 vrijwilligers naar de watertank gegaan waar we vrijdag het bovenste betongaas hebben aangebracht. Tot onze verbazing heeft de tankbouwer vrijdag middag of zaterdag ook nog gewerkt, de goten zitten al tegen het huis en ook de PVC buizen zijn al gemonteerd. Zelfs de boom die over het dak hing en de goot zou vervuilen is ingekort. Wij zijn weer begonnen met het aankruien van zand en toen de tankbouwer kwam zijn we cement gaan mengen. Hij krijgt vertrouwen in mij want toen ik zei dat het 7 kruiwagens waren heeft hij het deze keer niet na gemeten De vorige keer heeft hij de hele berg overgeschept om de hoeveelheid te controleren, soms zijn ze hier echt van de werkverschaffing. Het bovenste deel van de tank hebben we besmeerd met cement en toen dit klaar was is over de hele tank nog een laag cement gesmeerd. Toen deze laag begon op te drogen werd met een stalen lat het oppervlak wat glad gestreken en werd er een papje aangemaakt van cement met water dit papje werd tegen de tank gegooid en het oppervlak werd met een plankje in ronddraaiende bewegingen geschuurd. De tank zag er mooi afgewerkt uit toen wij rond 12.30 terug gingen naar het vrijwilligershuis.

Ilse en Constance zijn thuis gebleven om aardappelen te schillen en wortelen schoon te maken, zij hebben de locals beloofd om vandaag hutspot te maken, voor de afwisseling zeker niet verkeerd.

Na de lunch stond eigenlijk readingclub op het programma, maar John kwam vertellen dat we vanmiddag een aantal van de matrassen, die bestemd zijn voor de gehandicapte kinderen, uit zouden gaan geven. Er werden op elke boda 2 matrassen gebonden en Jopie is met Julius en ik met Augustine en Maria ver de community ingereden. Niki is samen met Rose te voet naar Rihanna gegaan om een matras af te geven. Later in de middag zijn er nog drie matrassen per boda naar Het andere project in Kabalungi vervoerd, deze worden daar in de community bij gehandicapte kinderen afgegeven, de twee resterende matrassen gaan morgen weg. Het is mooi om te zien hoe dankbaar de mensen zijn met deze matrassen, de meeste gehandicapte kinderen zijn niet zindelijk en luiers zijn hier ook niet te betalen, als ze al verkrijgbaar zijn. De met kunststof beklede matrassen die ook in ziekenhuizen gebruikt worden zijn dus meer als welkom, met dank aan Jolanda die hiervoor een paar maanden geleden geld beschikbaar heeft gesteld.

Dinsdag morgen zijn Nikki Jopie en ik weer dish racks gaan bouwen, de gezinnen waar de racks gebouwd gingen worden hadden alles goed voorbereid, op twee plaatsen stonden de paaltjes al in de grond en bijna overal lag er voldoende hout, soms zelfs al op maat gehakt. Je vraagt je af waarom ze dan hulp nodig hebben, nou dat is eigenlijk simpel; vanuit de organisatie worden de spijkers geleverd en ook brengen wij een hamer mee. Dat zijn zaken die de plaatselijke mensen niet hebben, voor spijkers zouden zij helemaal naar Masaka moeten los van de afstand hebben zij daar ook geen geld voor. De laatste 2 van de 4 racks die we gebouwd hebben waren bij een groepje huizen waar het een gezellige boel was er zat een man die, volgens onze lokale vrijwilliger, een beetje ziek in zijn hoofd is hij gebruikt ook drugs en te veel alcohol. Hij is zelf van mening dat hij door zijn aandoening niet kan werken en zit dus de hele dag bij de andere gezinnen. Ook liep er een oud vrouwtje rond die vrolijk aan een pijp zat te lurken en grote rookwolken uitblies. Toen ze ons in het zicht kreeg kwam ze meteen aangelopen om ons hartelijk welkom te heten met een stevige omhelzing en heel veel woorden waar wij natuurlijk geen touw aan vast konden knopen. Het blijft bijzonder hoe hartelijk je overal ontvangen wordt en ook onderweg op de boda overal wordt toegeroepen en vriendelijk wordt begroet.

Woensdag ochtend werden we weer opgesplitst, 3 naar het health center, Jopie, Eveline en ik gingen te voet stove’s bouwen. De lokale vrijwilligers vertelden ons dat de mensen al veel voorbereid zouden hebben. Bij het eerste huis aangekomen lag de klei al vermengd met gras klaar, ook de bananen stammen lagen voor het grijpen, toen we de klei gingen gooien bleek er niet genoeg te zijn. Wij gingen naar het volgende huis en de vrouw kreeg opdracht om meer klei klaar te maken. Bij het tweede huis was de klei ook al klaar maar we zagen al meteen dat het te weinig was, hier zijn we niet eens begonnen aan de stove. Ook hier werd opdracht gegeven om meer klei te maken en dat we later terug zouden komen. Bij het derde huis was alles perfect en konden wij al snel de klei in moppen verdelen en de stove gaan bouwen. Ondertussen ging Augustine en Rose al naar het volgende adres en zij hebben daar de klei al in moppen klaar gelegd, toen wij daar aankwamen konden we meteen beginnen. Zo gingen we van huisje naar huisje en hebben de twee eerste huisjes ook nog gedaan. De stove bouwer moet steeds op het laatst nog een en ander afwerken en uitleggen aan de gebruiker van de stove daarom komt hij steeds wat later bij het volgende adres. Bij de twee laatste adressen heb ik het heft maar in eigen hand genomen en de bananen stronken op maat gehakt zodat we meteen konden starten toen de stoofbouwer aankwam. Het lijkt er op dat de lokale vrijwilligers het voor elkaar beginnen te krijgen om wat efficiënter te werken. Zij hadden het voor elkaar dat overal het materiaal aanwezig was (hoewel niet overal voldoende) en als er een paar mensen overbodig waren gingen ze al op het volgende adres voorbereidingen treffen. Wij hebben samen op deze manier denk ik het record gebroken, wij hebben op een ochtend van 10 uur tot half twee totaal 8 stove’s gebouwd en alle afstanden ook nog lopend afgelegd.

Je gaat het wel merken dat de droge tijd is aangebroken, steeds meer stof, de grond wordt bikkelhard en het is in de zon haast niet uit te houden. Gelukkig staat er een beetje wind dat enige verkoeling geeft. Voor hier komt de droge tijd echt te vroeg, de meeste gewassen zijn nog niet volgroeid de mais heeft nog geen mooie kolven en veel boontjes staan te verdorren op het land. Ook de aangeplante zoete aardappels doen het niet zo goed.

Na de middag komen de gehandicapte kinderen weer spelen, het zijn er deze keer maar drie. Om de zon wat weg te houden op het terras hebben we in Masaka een zeil gekocht dat we hebben opgehangen, dit scheelt aanzienlijk omdat het terras pal in de zon is. Ik ben met John de scholen langs gegaan om de waterfilters van nieuwe filters te voorzien, maar omdat zij alleen water gebruiken uit een tank zijn de filters nog niet aan vervanging toe, zij gaan dus echt wel lang mee. Jopie is samen met Ilse achter het huis mee gaan helpen met erwten uit de dop halen, op deze manier ontlasten ze Jane een beetje die werkelijk van 7 uur ’s-morgens tot ver in de avond in de weer is om voor ons maar ook voor de lokale vrijwilligers en kinderen uit de buurt te koken en te zorgen.

Donderdag morgen starten we met het ontbijt, we hebben slingers opgehangen en een stoel versierd want Ilse is vandaag jarig, we hebben ook een paar cadeautjes voor haar gekocht. Na het ontbijt zijn we met de hele groep weggegaan om house visites af te leggen, ik heb samen met Rose twee families bezocht, de anderen ook dus er zijn deze week totaal 12 families in kaart gebracht. Met de daaruit naar boven komende problemen kunnen de volgende vrijwilligers weer aan de slag.

Vanmiddag gaan we het evaluatie formulier invullen en langzaamaan onze koffer weer inpakken. Later in de middag hebben wij de resterende Waka Waka lampen overgedragen aan de organisatie Lwerudeso, Anthony heeft nogmaals zijn dank uitgebracht aan alle mensen die hebben bijgedragen aan de aanschaf van deze mooie lampen en ook aan alle donateurs die het mogelijk hebben gemaakt om 3 watertanks te bouwen. Vanavond hebben we nog een afscheidsparty van alle lokale mensen en vrijdag morgen vertrekken we naar Masaka. Alle vrijwilligers van de verschillende projecten die vrijdagavond of nacht vertrekken gaan meteen door naar Entebbe, de anderen die zaterdagavond of zondag vertrekken gaan zaterdagmorgen daar naar toe.

Helaas zitten de 8 weken er dan weer op, hoewel het ook wel weer een fijn gevoel geeft om naar huis te gaan. Wij hebben het ook dit jaar weer erg naar onze zin gehad en weer ondervonden dat je met heel kleine dingen de mensen echt kunt helpen. Als je ziet hoe dankbaar en gelukkig de mensen zijn, als je ze hebt geholpen met bijvoorbeeld het bouwen van een stove of een dishrack of als je hebt meegeholpen om een watertank of huisje te bouwen. Op die momenten weet je waarvoor je zo lang, zo ver weg bent geweest en geleefd hebt onder mindere omstandigheden dan je in Europa gewend bent, maar de lach van de kinderen en de vriendelijke groet van de ouderen maken er elke dag weer een feest van.

Nogmaals heel veel dank voor alle sponsoring waarmee wij veel mensen hebben kunnen helpen. Lieve groeten van de lokale vrijwilligers van Lwerudeso, de lokale bevolking en van Theo en Jopie.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Cathy Backer

Hallo Theo en Jopie,
Terugkomend van een weekje vakantie heb ik jullie verhalen van de laatste 3 weken weer gelezen.
Geweldig wat jullie als vrijwilligers allemaal doen. Door de warmte of beter gezegd hitte zal het niet altijd meevallen, desondanks denk ik wel heel veel voldoening.
Misschien spreek ik jullie zaterdag bij de open dag van CWS.
Hartelijke grot,
Cathy Backer

monique sarolea

En dan zijn jullie na 8 weken zomaar weer thuis. Waar blijft de tijd:)
Het zal wel weer even wennen zijn. Jullie hebben weer hele mooie dingen gedaan en hopelijk blijft het project en de mensen van Lwengo zich positief ontwikkelen.
groetjes en tot ziens?
Monique

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012