Tweede week

Tweede week.

Zoals ik in het vorige blog al vertelde hebben we vrijdag een bijeenkomst gehad met de leiders van de 6 projecten waar Be-More in Uganda mee samenwerkt. Om 10 uur waren er 4 aanwezig tegen 11 kwam de vijfde en rond 12 uur kwam de laatste, dit is niet uitzonderlijk in Uganda want op tijd komen is echt een uitzondering. Een oud vrijwilligster van Cepo heeft bij Waka Waka voor elk project een Waka Light en een Waka Power gekocht en deze aan Hub meegegeven die nu op het project Pelido zit. Na een uitleg aan alle leiders hebben zij er allen een van elke soort gekregen om op de projecten uit te leggen wat de voordelen zijn van de Waka en hoe ze deze kunnen gebruiken. Het is de bedoeling dat de projectleiders over een paar weken terugkoppeling geven over de behoefte aan deze mooie lampjes en een plan voorleggen hoe zij denken om deze te gaan inzetten. Een van de projectleiders kwam al met het idee om ze iets boven de aankoopprijs te verkopen zodat er ook lampjes tegen een lagere prijs verkocht kunnen worden aan mensen die ze anders niet kunnen betalen. Als de mensen zelf met ideeën komen dan is de kans van slagen natuurlijk veel groter. Als de behoefte is geïnventariseerd zal er via Be-More bij Waka Waka een aanvraag worden gedaan om de benodigde aantallen tegen gereduceerde prijs aan te schaffen.

Het weekend hebben we in Masaka doorgebracht, lekker rustig want de andere vrijwilligers zijn vrijdag en zaterdag naar Kampala geweest om Koningsdag te vieren. Toen we vrijdagmiddag bij Plot 99 wat zaten te drinken en te internetten zagen we op het grasveld beneden ons een grote groep gevangenen, zij waren bezig geweest met het maaien van het gras en werden onder begeleiding van twee gewapende bewakers weer teruggevoerd naar de gevangenis. Zondag zijn we in de loop van de middag weer naar Nakyenyi vertrokken. Bij het vrijwilligershuis zijn ze verleden jaar ook gestart met een varkensproject. Er zijn een aantal hokken gebouwd en de afgelopen week zijn er een aantal biggetjes geboren, als deze groter zijn worden ze verkocht.

Maandag stonden huis visites op het programma, wij zijn deze keer nog verder het achterland ingereden dan verleden week, ik dacht toen al dat we aan de grens van ons werkgebied zaten maar het kan dus nog verder. Je komt zo wel op de mooiste plekjes natuurlijk. Aangekomen in het dorpje kwamen in een mum van tijd uit alle hoeken kinderen en volwassenen aangelopen om vol belangstelling naar die vreemde witte mensen te kijken. Het is daar een hele arme omgeving waar de mensen leven van wat het stukje land rondom hun huis oplevert. Wij zijn bij een oud vrouwtje geweest die voor 2 kleinkinderen van 3 en 7 jaar zorgt omdat de vader en moeder dat niet kunnen, waarom werd niet duidelijk. Bij het invullen van de vragenlijst werd wel duidelijk dat zij eigenlijk niets hebben, geen kookplaats ze koken in het huisje, geen latrine ze doen hun behoefte ergens in de bosjes, geen dishrack vermoedelijk hebben ze zelfs geen borden, geen schoon water de dichtst bij zijnde poel is op meer dan een uur lopen en geeft alleen vies water. Op de vraag wat zij eten en of zij ook variatie kennen werd geantwoord wij eten elke dag matoke, dit is een soort banaan die gekookt wordt. Soms als het oude vrouwtje van 60, dat er wel als 80 uitzag, bij de buren op het land werkt krijgt zij wat bonen of erwten. Het huisje waar zij woont, is voor een deel ingezakt en zag er niet al te proper uit. De andere vrijwilligers hebben bij andere gezinnen ook vragenlijsten ingevuld, de organisatie zal aan de hand hiervan een plan maken waar hulp geboden kan worden en wat e zoal gedaan zal moeten worden om het deze mensen iets beter te laten hebben.

Na de middag hebben we achter het vrijwilligershuis een stukje land onkruidvrij gemaakt en omgespit zodat e een groentetuintje gemaakt kan worden. In de loop van de middag viel voor de eerste keer de elektriciteit uit, dit duurde tot ver in de avond. Omdat het vanaf 7 uur aarde donker is gingen de meeste kinderen die bij het vrijwilligershuis komen spelen naar huis. Vanaf 7 uur was het dan ook al rustig en hebben we bij het licht van een Waka een boek zitten lezen. Normaal doen wij om half 9 het buitenlicht uit en gaan de kinderen dan pas naar huis.

Dinsdag morgen zijn we opgedeeld over verschillende taken, Britt is met een ondervoed baby’tje en een jongen die veel epileptische aanvallen heeft naar het ziekenhuis in Masaka geweest. Jopie is samen met Sissy en Mirjam naar het health center gegaan om pillen te tellen en te verpakken en te helpen met de administratie. Ik werd gevraagd om mee te gaan voor het bouwen van een watertank waar ook een deel van de groep Worldmappers die een paar dagen in Nakyenyi verblijven zou komen helpen. Deze groep komt van dezelfde school uit Nieuwegein als de groepen die we in ons eerste en tweede jaar ook hebben getroffen. Ik was samen met een paar Ugandese mannen en vrouwen al bijna een uur bezig toen zij aankwamen. Er kon al snel begonnen worden met het versjouwen van de rotsblokken en het verplaatsen van het grint. Meer handen waren hier dus echt welkom. Na ongeveer 2 uur was de fundering van de tank helemaal klaar.

Na de middag zijn de dames naar de womansclub gegaan, niets voor mij dus ik heb mij in het huis nuttig gemaakt en alle stopcontacten vastgezet met langere schroeven en ook een paar inbouw dozen opnieuw in de muur gemetseld. Er blijken ook een paar stopcontacten defect te zijn dus met het weekend de Ugandese Praxis maar even opzoeken in Masaka. Er zal wel ergens een winkeltje te vinden zijn waar ze stopcontacten verkopen, we kunnen dan ook meteen een par nieuwe TL lampen kopen want er zijn er een paar stuk die buiten tegen het huis hangen.

Woensdag ochtend staat stove bouwen op het programma, we rijden weer ver het achterland in en aangekomen op de locatie wordt er eerst met een man die daar aanwezig was overleg gepleegd, het is de vraag of de afspraak wel goed is overgekomen. Op een gegeven moment gaat de man samen met een van de lokale vrijwilligers weg en wij wachten onder het toeziend oog van een aantal kinderen af wat er gaat gebeuren. Opeens begint het ontzettend hard te regenen en zoeken wij een plaatsje onder een afdakje bij een huis. Het valt echt met bakken uit de lucht en het begint ook kouder te worden. Na enige tijd komen er een paar kinderen aan die helemaal doordrenkt zijn en die hebben een sleutel van het huis, zij nodigen ons uit om binnen te komen schuilen. Wij hebben dit geaccepteerd maar wel aangegeven dat wij alleen in de aanbouw, een soort garage, willen. De woonkamer betreden zonder dat de ouders aanwezig waren vonden we iets te genant. Even later kwam de vader op zijn brommer aangereden, hij was op het land aan het werk geweest en was ook helemaal doorweekt. Hij maakte samen met zijn zoon dankbaar gebruik van de overvloedige regenval en begon meteen het water dat in stromen over zijn erf liep te vermengen met de bovenlaag zodat hij hiervan kleistenen kan maken. Wij hebben ruim 2 uur staan schuilen en al die tijd heeft hij in de stromende regen staan hakken in de klei. Toen het bijna droog was zijn we op de boda teruggereden naar ons vrijwilligershuis, best spannend af en toe want de kleiwegen zijn spekglad en door de hevige regen zijn er diepe geulen ingesleten. De boda drivers rijden dan ook heel voorzichtig en hebben ons veilig thuisgebracht. Het was inmiddels al bijna drie uur en de lunch was inmiddels koud geworden, jammer natuurlijk maar opwarmen kennen ze hier niet.

Donderdagmorgen regende het weer, wij waren dus al bang dat we vandaag weer niet veel konden doen. Gelukkig klaarde het snel op en zijn we in 2 groepen naar verschillende watertanks in aanbouw gebracht. Jopie en ik zijn bij John achter op de boda gestapt en na een rit over glibberige weggetjes aangekomen bij de tank in aanbouw. De tankbouwer was er nog niet dus zijn wij alvast begonnen met het aanvoeren van zand. De kruiwagen had maar een handvat dus dat was best erg lastig, maar met een touw aan de voorkant zodat Jopie kon trekken en John en ik samen om de kruiwagen recht te houden lukte het toch om een aantal kruiwagens zand te verplaatsen naar de tank. Toen de tankbouwer kwam is het cement aangemaakt en hebben we de binnenkant besmeerd van de eerste lagen die al gebouwd waren, daarna hebben we nog een paar lagen opgemetseld.

Vrijdag morgen ook nog even gewerkt aan een watertank en vervolgens na de lunch zijn we naar Masaka gegaan voor het weekend.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

marjorie

Leuk om je verslag weer te lezen. Wat leven wij toch in luxe als je dat stukje over die mevrouw van 60 leest. Ik hoop, dat jullie een fijn en droog weekend hebben.
groetjes uit de Betuwe.

Agnes van den Brink

Hoi Jopie en Theo,
Dank jullie dat ik weer mocht meebeleven wat jullie zoal gedaan hebben.
Hierbij wil ik jullie ook berichten dat Maria bevallen is van: Saar.
Alles is goed gegaan en ze maken het goed.
Vriendelijke groeten,
Agnes

peter

Jullie zijn weer goed bezig. Sukses er mee en veel sterkt. Onvoorstelbaar dat de meest elementaire dingen niet voorhanden zijn

Gemma

Ha Jopie en Theo,
Wat zijn jullie weer actief geweest.
Het lijkt me wel spannend met z'n allen op de boda.
Denk goed aan jezelf en succes verder. Gemma

Marieke

Hoi Theo en Jopie,
Fijn weer te lezen waar jullie zoal mee bezig zijn. De foto's geven opnieuw prima weer hoe goed jullie bezig zijn. Wanneer je het alleen leest heb je toch een ander beeld in gedachten.
Succes verder!!
Groetjes,
Jan, Marieke en Estelle

Marianne

Leuk je berichtje. Het lijkt wel of jullie er geen jaar tussenuit geweest zijn.
Alles gaat gewoon weer verder. Die armoede is wel schrijnend om te zien.
Hopelijk kunnen jullie de levensomstandigheden wat verlichten.
Heel veel groetjes
Theo en Marianne

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012