Vierde week

Vierde week.­­

Het weekend hebben we weer in Masaka doorgebracht, vrijdag regende het bijna de hele dag, gelukkig konden wij met Anthony meerijden naar Masaka, wij hebben eerst een aantal kaarten gepost op het postkantoor en zijn toen naar Frikandelle gelopen om te internetten en wat presentjes te kopen voor het afscheid van de lokale vrijwilligers komende woensdag. We hebben in het weekend ook contact kunnen maken met de vertegenwoordigster van Waka Waka in Kampala. Verleden jaar hebben wij 50 Waka’s achtergelaten in Nakyenyi en Anthony heeft ze allemaal kunnen verkopen, hij heeft het geld op de bank gezet om weer nieuwe aan te schaffen, het was hem echter niet gelukt om dit voor elkaar te krijgen. De prijs die verleden jaar voor de Waka’s is berekend bleek achteraf te laag om er weer nieuwe voor te kunnen kopen. Jopie en ik hebben besloten om van het donatiegeld het verschil bij te leggen en er nog 50 extra aan te schaffen. Na het contact met de vertegenwoordigster blijkt dat er maar 90 Waka’s voorradig zijn en dat de nieuwe zending nog even op zich laat wachten omdat de Ugandese overheid eerst een keuring uitgevoerd wil hebben, het zal wel een manier zijn om extra geld binnen te krijgen. In het weekend hebben we besloten dat ik maandag naar Kampala ga om de 90 Waka’s op te halen, Wycliff is bereid om voor niet al te veel geld op en neer te rijden. De afstand valt op zich wel mee, Van Nakyenyi naar Kampala is nog geen 200 Km. Maar je bent al gauw 2,5 uur kwijt om er te komen je kunt dan ook nog wel een uur rekenen om de stad in te komen. Al met al ben ik van 9 tot ongeveer 17 uur onderweg geweest om even op en neer te gaan naar Kampala.

Bij thuiskomst hebben we even alle 90 lampjes uitgetest en er een paar in de zon gelegd om te laden. Wij zullen ze morgen of overmorgen overdragen aan Anthony zodat hij ze weer kan verkopen en met de opbrengst t.z.t. weer nieuwe aan kan schaffen. Het heeft dus een jaar geduurd om het initiatief van verleden jaar ten uitvoer te brengen. Voor Ugandese begrippen is dat nog redelijk snel. Als alles goed gaat kan Anthony met de opbrengst van deze 90 Waka’s nu doorlopend nieuwe blijven kopen.

Het is deze week maar een korte week omdat het de laatste projectweek is, woensdag avond is er een afscheidsfeestje waarbij wij veel kinderen hebben uitgenodigd, de lokale vrijwilligers hadden er ook voor gezorgd dat de kinderen aanwezig waren die extra hulp hebben gehad van de vrijwilligers, zo was Joseph aanwezig die door hulp van Britt weer de juiste medicatie voor zijn epilepsie krijgt en ook de moeder met de tweeling die wij verleden jaar, na een brand in hun huisje, hebben geholpen met de aanschaf van nieuwe spullen waren aanwezig.

Donderdag is er evaluatie en gaan we ’s-Middags naar Masaka voor een afscheidsbuffet met alle vrijwilligers. Volgende week gaan we naar Kim om haar te helpen met klussen.

Het volgende weekend waarschijnlijk geen weblog want wij gaan een weekend naar een nationaal park waar we deelnemen aan een gorillatracking. Uganda is een van de weinige landen waar nog gorilla’s in het wild leven en deze kun je onder begeleiding van gidsen tot op zeer korte afstand benaderen soms moet je daarvoor wel enkele uren door de bush lopen en klimmen. Wij zijn benieuwd.



Ik kwam op internet een verhaal tegen dat is opgetekend door een Nederlandse journalist Saskia van der Kam en fotograaf Jorrit ‘t Hoen, zij hebben de hele wereld rondgereisd en verhalen van mensen die zij ontmoet hebben op internet gepubliceerd. Een van die verhalen gaat over Anthony Jjuuko de oprichter van Lwerudeso het project waar wij nu al voor de derde keer zijn geweest. Het geeft jullie misschien wat meer info over de intentie van deze bijzondere man die zich inzet voor zijn dorp en verre omgeving.

Lwengo

Anthony



Hij had een droom. Niemand in zijn dorp zou meer lijden aan armoede, ziektes en honger. Anthony Jjuuko groeide op in Lwengo, een arm dorp op het platteland van Oeganda. Daar heeft hij vooral geleerd hoe het is om geen water te hebben. Hoe het is om niet naar school te kunnen, gewoonweg omdat er geen school is. Hij weet hoe het is als je familie dood gaat aan aids. En hoe het voelt om als kind alleen achter te blijven. Hij besloot dat het moest stoppen. Hij besloot er wat aan te doen.

Toen hij twee jaar oud was heeft zijn moeder hem verlaten. Anthony groeide op bij zijn oma die op zijn veertiende overleed, daarna was hij alleen. Hij verloor zijn vader, broers en zussen aan aids. Altijd is hij naar zijn moeder blijven zoeken. ‘Bent u de moeder van Anthony?’ vroeg hij aan elke onbekende vrouw. Hij was vijfentwintig toen een van hen ‘ja,’ zei. Hij heeft haar nog vast kunnen houden en kunnen vragen waarom ze hem verlaten heeft. Vlak daarna stierf ze. Het antwoord dat zij toen gaf, is bepalend voor wat hij nu doet. ‘Toen ze me vertelde dat ze bij ons weg is gegaan omdat mijn vader haar slecht behandelde, wist ik dat ik me in wilde zetten voor de rechten van vrouwen en kinderen.’

Hij vertelde zijn droom aan twee vrienden en samen richtten ze Lwerudesu op wat Lwengo Rural Development Support Organisation Uganda betekent. Ze vonden een jonge Nederlandse hulporganisatie die projecten zocht. Het moet goed en groots worden aangepakt vonden de drie heren en met de mensen zelf. ‘De vrijwilligers uit Nederland moeten alleen ondersteunen, we moeten het zelf doen. In ons eigen tempo.’ Hij gaf zijn huis op aan de vrijwilligers. En samen met hen werken ze aan een beter bestaan voor zijn mensen. ‘We bouwen watertanks en zorgen dat iedereen naar school kan, we geven voorlichting over HIV/Aids. We helpen met het verbouwen van koffie en het houden van kippen. En wanneer iemand het extra moeilijk heeft komt de dorpsraad bijeen om er iets aan te doen.’ En dan zijn er natuurlijk, dankzij Mama Anthony nog de Womensclub en sinds kort ook een Girlsclub, waar vrouwen en meisjes Engels leren, maar ook dat ze nee kunnen zeggen tegen ongewenste seks.’



Terwijl de avond de warmte uit de straten van Lwengo duwt en het stof gaat liggen, zitten wij te wachten op een Rolex. Dit Oegandeese pannenkoekje met ei, tomaat en kool is iets waar wij Hollanders van zullen smullen, verzekert Anthony ons. Hij moet in elk geval de eerste nog tegen komen die de Rolex niet op waarde kan schatten. Anthony is nieuwsgierig naar onze reizen. Hij wil alles weten. Waar we geweest zijn, wat het mooist was en hoe het rook. Reizen is goed voor een mens, vindt Anthony. Wie nooit ergens komt, is als een kikker in een glazen pot. Hij kijkt om zich heen en denkt dat de pot de wereld is. Zelf heeft hij alleen Oeganda gezien en zelfs dat maar voor een deel. ‘Eigenlijk ben ik zelf ook een kikker in een pot,’ vindt hij zacht. ‘Maar dan wel een met een visie,’ vinden wij hardop. Anthony kijkt omlaag en kleurt, als het kon was het rood.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

johanna

Hallo Jopie en Theo, dat is weer snel gegaan die 4 weken. En wat hebben jullie weer veel werk verzet. Leuk he, zo'n afscheid met die kinderen? Beter zo!
En wat tof dat jullie ook naar de gorilla's gaan. Is dat in company met Britt en Nienke? Heel veel geluk en plezier, ook bij Kim en doe haar de groeten. Johanna

Agnes van den Brink

Hoi Jopie en Theo,
Zojuist heb ik de Waka Waka lampjes eens bekeken. Jullie hebben er veel ervaring mee en zullen ze wellicht zelf ook gebruiken daar. Ze lijken me super handig.
Veel succes de komende tijd.
Groetjes,
Agnes

Marjorie

Heerlijk om je verslag weer te lezen. Is het inmiddels weer wat droger?
Wij zijn zelf een weekje weg geweest, dus vandaar de late reactie.
Heel veel plezier bij de 'apies'.

Jolanda

Hallo Theo en Jopie

Wat fijn om weer zoveel te lezen in jullie blog over lwengo. En mooi het stuk over Anthony.
Jullie hebben weer veel gedaan, jammer dat de regen vaak spelbreker was.
Fijn dat jullie nog naar Kim gaan. Ze kan zeker ook wel wat hulp gebruiken. Groet haar van mij.
Ben benieuwd hoe het bij de gorillas is geweest Hoop dat jullie daar wat van laten horen.
En ik zou ook heel graag willen weten hoe het met Rihanna gaat.
Groeten en geniet nog een poosje van Uganda. Liefs Jolanda

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012