Week 6

Week 6.

Maandag zijn we verder gegaan met het verven van het hekje om de veranda, we pakken ook meteen de ramen en de deur mee. Het blijft wel een beetje behelpen want de binnenkant van de ramen kunnen we niet doen omdat er tralies in gelast zijn, daar kun je niet tussen komen met de kwast. Een ladder hebben we nog niet dus of de buitenkant helemaal geverfd gaat worden blijft nog even de vraag.

Dinsdag zijn we met Kim naar Kyotera gereden, samen met een paar Ugandese dames die ze in het weekend in Masaka heeft opgehaald. Deze dames gaan de komende dagen een aantal gerechtjes uitproberen die Kim in het restaurant/winkeltje wil gaan verkopen. Het is de bedoeling dat er alleen gezonde voeding en drankjes worden verkocht, wij hebben tussendoor het een en ander kunnen proeven, best lekker hoor. Jopie en ik gaan de ruimte wat opfleuren en inrichten. Het winkeltje is een ruimte aan een van de drukkere straten van Kyotera op de eerste verdieping met een balkonnetje aan de voorkant en zijkant. Je komt er via een smalle gang naast het gebouwtje waar op de begane grond twee andere bedrijfjes zijn gevestigd. De ruimte waar de gerechten klaar worden gemaakt ligt op de begane grond wat verder naar achteren, het is eigenlijk een soort appartementje. Als buren hebben we een bedrijf dat stalen deuren en ramen maakt, de frames worden met de hand gezaagd en op de grond in elkaar gelast. Deze frames worden met staalplaat bekleed welke met hamer en bijtel op maat worden "geknipt" en het omzetten gebeurd ook met brute hamerslagen. Op zich maakt dat een hels kabaal maar dat wordt ruimschoots overstemd door de geluidsinstallatie van de overbuurman die de hele dag door Ugandese en Afrikaanse muziek draait, wel gezellig, het lijkt een beetje op Caraibische muziek. Wij hebben een paar muren een frisse gele kleur gegeven en de planken tegen de muur gemonteerd. Bij gebrek aan een boormachine en een boor zij de plankendragers gewoon met spijkers in de muur vastgeslagen, datzelfde geld voor de kabelgootjes en de stopcontacten die ik bij heb geplaatst.

Woensdag zijn we weer naar Kyotera gegaan om het plafond te verven, we waren ook van plan om de slaapkamer van het appartementje te verven. Hier blijft straks een van de dames uit Masaka, die de kokkin wordt, slapen. We hebben maar 2 wanden gedaan want de stuclaag is zo slecht dat we met de roller de oude verflaag er af trekken het lijkt wel of ze de muren hebben bezet met alleen zand. Daar is echt geen eer aan te behalen. Omdat Kim meteen door moest naar Masaka zijn wij met de boda teruggereden naar huis, een ritje van ongeveer een half uur.

We hebben dinsdag avond ook nog even contact gehad met Marloes, een van de 3 vrijwilligers die in Lwengo zijn. Zij zijn samen met Anthony, Rihanna en haar oma naar het adres in Masaka gegaan dat we via het Liliane Fonds hebben gekregen. Anthony heeft meteen maar 2 andere kinderen met en beperking meegenomen in de hoop dat ook zij geholpen kunnen worden. Het blijkt een soort fysiotherapeut te zijn die naar alle drie de kinderen heeft gekeken. Bij Rihanna heeft hij een aantal oefeningen gedaan om haar spieren losser te maken, dit deed erg veel pijn want ze moest heel hard huilen. Ook heeft hij haar op een speciale stoel vast gezet zodat haar rug recht gedwongen wordt en haar benen gestrekt. Volgens hem moet zij thuis ook zo'n stoel hebben en moet er 's-nachts een soort spreider voor haar benen worden gedragen. Hij adviseerde om wekelijks naar Masaka te komen voor therapie. Dat zal vermoedelijk wel het grootste probleem worden want wie gaat dat organiseren en bekostigen? Anthony gaat proberen om de komende weken een van de lokale vrijwilligers mee te nemen zodat zij de handelingen kan aanleren. Ook wordt er een kostenraming gemaakt voor de hulpmiddelen die nodig zijn. Als deze aangeschaft kunnen worden dan moet natuurlijk de moeder en de oma ook nog overtuigd worden van de noodzaak om deze middelen te gebruiken. Als ze hier het resultaat niet snel zien dan is er meteen twijfel of het wel nut heeft.

Donderdag zijn we weer verder gegaan met verven, het huisje knapt er echt van op. Vrijdag heeft Jopie de keuen onder handen genomen, de muren zijn met een gladde lak geverfd maar door de jaren heen erg smerig geworden. Na de grondige poetsbeurt van Jopie is alles weer netjes.

Wij zijn al enkele weken in afwachting van het donatiegeld dat via Be-More overgemaakt moet worden, het laatste bericht dat we afgelopen week hebben gekregen is dat het nu werkelijk op de Ugandese rekening staat. Het schijnt dat geld overmaken naar Uganda niet zo simpel is als wij denken. Soms zijn bedragen voor korte of langere tijd gewoon zoek, dat kunnen wij ons toch niet voorstellen in Nederland waar alles super is georganiseerd.

Als het geld werkelijk binnen is kan Anthony de boeken voor de school gaan bestellen en komen deze misschien nog voordat wij weer naar huis gaan. Ook kan hij dan het bedrijf opdracht geven om een onderzoek te doen naar de mogelijkheid om een waterput te slaan bij de Lwerudeso school.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

aPaulien

lIEVE GROET. pAULIEN

aPaulien

lIEVE GROET. pAULIEN

ans en loek

Wij zijn verbaasd welke bezige baasjes we eigenlijk hier in onze straat hebben. Raak al jullie energie maar nuttig kwijt en later kunnen jullie weer wat uitrusten in de tuin. Nog steeds petje af voor jullie activiteiten. Bewonderend waardig! Ga rustig jullie gang, want hier is het weer nog steeds pet, dus geniet daar maar van de zon.

Groetjes,
Ans en Loek

Tonnie van Bokhoven

Theo en Jopie ik vind het knap wat jullie daar voor elkaar krijgen .En wat jullie zelf daar doen .Zijn jullie nu niet meer van het weer afhankelijk , zoals de eerste 4 weken ? Ik hoop dat jullie de komende 2 weken nog veel ervaringen over de bevolking opdoen . Tonnie en Marijke

Hub Cox

Inderdaad. Jullie zouden daar gewoon een eigen continue-servicebedrijf Van alle markten thuis moeten beginnen. Dat scheelt dan ook in de reiskosten. Hoef je niet elk jaar daar naar toe te vliegen.
Veel succes de laatste weken en ik hoop je nog wel weer een keer te treffen in Nl-WakaWaka-verband,

peter

Het eind begint nu in zicht te komen. In elk geval lijken de werkomstandigheden nu beter dan de eerste 4 weken. Het zou inderdaad goed zijn als ze die revalidatiewerkzaamheden bij Rihanna zelf zouden kunnen aanleren, en ook blijven doen als jullie hulp er niet meer is. Sukses!

Agnes van den Brink

Hoi Jopie en Theo,
Lekker bezig zo te lezen.
Heel wat kluswerk aan zo'n huis, maar je hebt er voldoening van.
Veel succes en sterkte met de laatste loodjes.
Groetjes,
Agnes

Marianne Molthoff

Wat een energie hebben jullie .Ik doe het je niet na. Ik loop een week achter hopelijk krijg je dit toch nog te lezen. heel veel groetjes. marianne.

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012