Week 8 Eindelijk heeft de Lwerudeso school schoon water.

Uganda 8 oktober tot 3 december 2016.

Achtste en laatste week.

In het weekend zijn we weer naar Masaka gegaan, we hebben verf gekocht om de schommels een kleurtje te geven en uiteraard moesten we geld pinnen om de meerprijs van de waterpomp te kunnen betalen. Normaal kun je 1.500.000 Ush.(400€) pinnen bij een bank maar die was natuurlijk net buiten werking. Bij de andere bank kun je maar 1.000.000 Ush. pinnen. Zondag middag gingen we van Backpackers op de boda naar Masaka, daar net aangekomen werd het zwart en begon het heel hevig te regenen en heel hard te waaien, in korte tijd waren de straten die hier bergafwaarts lopen net rivieren, er stroomde van alles mee naar beneden. Ook begon het heel hard te hagelen en onder het luifeltje waar wij stonden te schuilen werd het ook nat dus zijn we het winkeltje maar ingegaan, we stonden met ruim 10 man op een paar vierkante meter. Het bleef lang regenen en toen er een auto startte bij de winkel kwam Jopie op het idee om aan de chauffeur te vragen of hij ons naar Plot 99 wilde brengen, dus daar kwamen we droog aan.Toen we later onze spullen op gingen halen bij Backpackers zagen we dat de mais planten zowat plat lagen door de hevige hagelbui en er was op veel plaatsen veel modder over de weg gelopen.

Maandag zijn we naar de school gegaan, Jopie en Shanna hebben kleding gerepareerd van de kinderen die nog op school zijn, na de middag zijn we begonnen met het schilderen van de schommel. In de ochtend heb ik het geld dat we in het weekend gepind hebben overgedragen aan de boekhoudster van de school, zij heeft vervolgens de Engeneer weer betaald zodat hij materialen voor de pomp kan bestellen. Hij moet daarvoor naar Kampala en hij vertelde dat de materialen dan woensdag afgeleverd konden worden. Wij hebben hem nogmaals duidelijk gemaakt dat wij vrijdag avond vertrekken en het zeer op prijs zouden stellen als wij het eerste water op kunnen pompen. Hij zou zijn best doen al wordt het wel krap want ze moeten nog wat dieper graven, de bovenplaat nog storten en de pijpen moeten nog aan elkaar gefit worden.

Dinsdag morgen zijn Jopie en Shanna even op en neer gegaan naar Masaka om wat inkopen te doen. Ik ben naar het healthcenter gegaan. Op de heenweg komen we langs het huis van Dennis, een jongetje met Down dat in de Special Class zit. Zijn vader is zondag of maandag overleden en wordt vandaag begraven. Barbra vertelde dat we daar even zouden stoppen om ons medeleven te betuigen aan de familie, we moesten even naar binnen waar de man op een matras onder een laken was opgebaard. Rondom het huis was het al heel druk en ze waren bezig met het graven van zijn graf. Dat doen ze hier gewoon voor of naast het huis. De begrafenis was na de middag en daar zijn Jopie en Shanna naar toe gegaan.

Ik ben naar de school gegaan en de putgravers waren weer druk bezig, ze waren weer aan het graven en aan het metselen onder in de put, cement en stenen naar beneden, zand water en modder terug omhoog. Die mannen hebben het zo zwaar, zelfs het naar beneden laten van een volle ton met cement vraagt veel kracht om nog maar te zwijgen van het omhoog halen van een volle ton. Het duurt een paar minuten voor ze de 45 meter hebben overbrugd. Wij gaan er inmidels van uit dat wij de pomp niet af zullen zien. Maar op een gegeven moment hoorde ik metaal rammelen, alle materialen voor de pomp werden met 3 boda's afgeleverd. De Engeneer heeft dus woord gehouden. Omdat het een pomp is voor grote diepte is alles zwaarder uitgevoerd dan gebruikelijk, de pomp en de hefboom waarmee je de pompbeweging maakt zijn heel zwaar. Ze zijn met een vrachtwagen vanuit Kampala naar de dichtst bij zijnde stad Mbrizi gebracht en vandaar per boda naar Nakyenyi, een afstand van toch meer dan 10 Km. De buizen zijn 3 meter lang en liggen gewoon dwars op de boda, niet geheel ongevaarlijk om zo over de weg te rijden waar ook vrachtwagens en bussen langsrazen. De Engeneer zal woensdag de bovenplaat latan storten en deze moet een paar dagen uitharden, hij zegt dat vrijdag de pomp geplaatst kan worden en dat we dan het eerste water op kunnen pompen, ook al is de beton dan nog niet uitgehard.

Woensdag morgen zijn we allemaal naar school gegaan, Shanna en Jopie hebben spelletjes gedaan met de paar kinderen die nog op school zijn, ik heb een deel van de schommels nog geschilderd. Er was ook een bijeenkomst voor ouders die kinderen hebben met een handycap. Katalemwa, de organisatie waar wij begin dit jaar contact mee hebben gezocht na overleg met het Lilianefonds, kwam weer een keer langs om kinderen te observeren en de ouders instructie te geven hoe zij met de kinderen kunnen oefenen om hun ledematen soepel te maken. De fysioterapeut behandeld de kinderen met heel veel tederheid maar ondanks dat hebben sommige kinderen toch wel veel pijn van zo'n behandeling.

Het heeft vanmorgen ook weer hevig geregend en daardoor vreesde ik dat de werkers weinig konden doen, maar toch hebben zij de wapening voor de put afdekking in orde gemaakt. Na de middag moest ik nog even op en neer naaar Masaka om te pinnen, daar ben je toch snel 3 uur mee bezig. Toen ik tegen de avond terug kwam uit Masaka was er al beton gestort, het valt dus niet tegen tot nu toe.

Donderdag hebben de werkers de rand en de goot rondom de pomp verder afgewerkt en alles met natte cementzakkn afgedekt, Jopie en Shanna hebben de voorbereidingen getroffen voor het afscheidsfeestje dat we 's-middags voor de buurtkinderen hebben georganiseerd. Hoe de tam tam hier werkt weet ik niet maar we bgonnen met 8 kinderen en in een mum van tijd waren er wel 25 of meer, zelfs kinderen die we in de 8 weke nog nooit hebben gezien. Na het avondeten kwamen de lokale vrijwilligers die we hadden uitgenodigd om afscheid te nemen. Gebruikelijk is dat zij dat organiseren maar wij hebben het deze keer omgedraaid en hebben alle inkopen gedaan. Popcorn, pinda's en natuurlijk de drank, dit alles bij de plaatselijke winkeltjes zodat die ook wat extra hebben verdiend. Al vraag je je af of ze werkelijk wat verdienen, een flesje cola kost nog geen 30 cent. Rond 7 uur werd het al gezellig druk, het wachten was op Anthony die nog vanuit Masaka moest komen. Toen hij er was werden we natuurlijk uitvoerig bedankt voor het werk dat we hebben gedaan. Deze eer komt natuurlijk ook zeker toe aan alle donateurs toe die het mogelijk hebben gemaakt om de pomp te kunnen bekostigen. Als dank kregen we een certificaat, een paar gevlochten mandjes met daarin Thank Yoy gevlochten en als klap op de vuurpijl een geit, of eigenlijk een bok. Wij hebben deze natuurlijk in dank aanvaard en besloten om hem meteen weer ter beschikking te stellen voor een ander doel, hij luistert het afscheid van de leraren op vrijdag op, al zal hij dat niet mekkerend meer doen. Wij hebben voor alle lokale medewerkers een klein presentje gekocht wat ze met veel dankbaarheid in ontvangst hebben genomen.

Vrijdag is dus echt de laatste dag, ik heb met de Engeneer afgesproken rond 9 uur aanwezig te zijn, ik wil wel meehelpen met het in elkaar fitten van de leidingen. Het wachten was natuurlijk op een man die vanuit Kampala moest komen met de nodige gereedschappen. Aangezien ook hij met openbaar vervoer moet komen kan dat dus wel even duren. Rond 11 uur was hij er en konden we echt beginnen, alle buizen hadden we al netjes klaargelegd. Eerst werd met het touw de diepte van het water "nauwkeurig" gepeild, vervolgens werd er uitvoerig gerekend en gediscussieerd en besloten om van een buis een meter af te zagen. Op deze buis moest natuurlijk nieuwe schroefdraad gesneden worden en dat had weer heel wat voeten in de aarde. Het snijblok dat hij hiervoor had was onlangs gescheurd en is opnieuw gelast, natuurlijk hebben ze niet meer gecontroleerd of het nog over de buis past. Met behulp van een hamer lukte dit wel maar omdat het snijblok nu klem zat om de buis wilde het niet lukken om de draad te laten pakken, terwijl een man het snijblok ronddraaide sloeg de ander met een hamer op het blok totdat de snijplate eindelijk grip kregen op de pijp en de draad werd gesneden. Daarna werden de pomp en de eerste buis aan elkaar gefit en een soort bankschroef op het pompframe geplaatst, de pomp en de eerste buis verdwenen in het pompframe en werden door de bankschroef vastgehouden. Daarna werd buis voor buis aan elkaar geschroefd en de pomp steeds verder naar beneden gelaten. De buizen waren inmiddels door de zon zo heet geworden dat ze niet meer vast te pakken waren, dus die werden afgekoeld en met bananenbladeren afgedekt. Al snel werd het naar beneden laten van de buizen en de pomp zo zwaar dat er 6 mensen nodig waren om de buizen tegen te houden als de bankschroef werd losgedraaid en het geheel steeds weer 3 meter kon zakken. Rond 2 uur kon uiteindelijk alles worden afgemonteerd en viel de eer mij te beurt om het eerste water op te pompen. Dat viel nog niet mee want voor dat je het water ruim 40 meter omhoog hebt gedrukt duurt wel even maar eindelijk kwamen de eerste druppels en al snel stroomde het water uit de pomp. Het water is kraakhelder maar smaakt nog wel een beetje raar omdat de buizen natuurlijk wat vettig zijn. Ook voor de put gravers hebben we een flesje bier en een flesje Waradgi (Ugandese Gin) gekocht als dank voor het harde werken. Tot slot hebben we van houten palen een soort frame gemaakt om de slag van de pomp hefboom te beperken zodat bij het pompen het scharnierpunt niet te zwaar wordt belast en de pomp ook kan worden afgesloten met een ketting en hangslot.

Het is uiteindelijk dus toch nog gelukt om alles op tijd af te krijgen.

Wij willen namens de kinderen en de leraren iedereen die een bijdrage heeft gegeven heel hartelijk bedanken, samen hebben jullie het mogelijk gemaakt om deze pomp op de Lwerudeso school te laten plaatsen.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Marloes Nagelhout

Hoi Theo en Jopie, wat hebben jullie (en alle mensen die meegewerkt hebben) werk prachtig werk verricht met de pomp!! Geweldig om te lezen dat ze schoon water hebben om te drinken. En fantastisch dat die man langskomt voor de kinderen met een lichamelijke handicap! En heerlijk om die lach van Rihanna weer te zien!

Theo Gommans

Van Harte Proficiat met behaalde resultaat Theo en Jopie, noeste waterdragers!

Groet en fijne decemberfeesten, Familie Gommans uit Helmond.

marjorie

Wat tof, dat jullie het "af" hebben kunnen maken. Geeft een voldaan gevoel.

Janny

Wat fijn voor jullie dat je met eigen ogen ziet dat het allemaal werkt. Super!!
M'n petje af voor jullie voor wat jullie daar toch allemaal voor elkaar gekregen hebben.
Veilige reis naar huis.

Marianne Molthoff

Fijn dat je alles wat je wilde doen,klaar is. Jullie zijn nu weer thuis Geniet maar eerst van de rust en jullie kinderen en klein.kinderen we zien elkaar wel weer. groetjes.

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012