derde week

Week3.

Mijn laptop werkt weer dus ik kan de weblog dagelijks thuis voorbereiden om hem met het weekend te posten. Er schijnen bij het internetcafe gemakkelijk virussen op de laptop en zelfs op de USB stick te komen. De veiligste manier is naar men zegt draadloos in te loggen of vooraf alles op een cd te branden en deze in het internetcafe te gebruiken. Dat gaan we de komende weken maar eens uitproberen.

Ik heb nog geen manier gevonden om de foto’s op de weblog te zetten, ik heb het afgelopen vrijdag bij Cafe Frikadellen geprobeerd maar dit draadloos netwerk is zo traag dat het onbegonnen werk is. Ik heb een aantal foto’s al verkleind en met text klaarstaan op de laptop dus ze komen er een keer aan, desnoods vanaf thuis.

Wij hebben nu 2 weken achter de rug en voelen ons hier echt thuis, opvallend hoe vriendelijk hier de mensen zijn en hoeveel geluk zij uitstralen. En dat met het weinige dat zij hier hebben. Rondom ons huis staan een aantal huisjes waarin gezinnen wonen met nogal veel kleine kinderen, een gezin heeft hier gemiddeld 7 kinderen. Als je hier rondloopt dan wordt je constant toegeroepen door de kinderen en wordt er naar je gezwaaid. Zelden of nooit wordt er geschooid en als dit gebeurd dan is het door kinderen die om een ballon vragen. De mensen zijn hier met heel weinig al tevreden, je ziet kinderen spelen met een open gesneden jerrycan met een touw eraan zodat ze een soort slee hebben. Ik heb ook al kinderen gezien die een lange tak tussen hun benen meeslepen en daarbij auto geluiden maken, zij spelen dan vrachtwagen compleet met piepje als ze achteruitrijden. De meeste kinderen lopen hier op blote voeten of totaal versleten slippers, de kleding is vaak tot op de draad versleten en te vies om aan te pakken. Hoewel de kinderen er ’s-morgens fris uitzien zijn ze in de loop van de dag zo smerig dat je denkt dat ze in weken geen water hebben gezien. Elke morgen komt er een klein jongetje, Franky heet hij, over een paadje achter de maisplanten aangelopen en zodra hij ons in het zicht krijgt begint hij te zwaaien, de laatste dagen begint hij ook te praten en wordt minder verlegen. Het is een heel mooi kindje dat minder donker bruin is dan de anderen en hele grote ogen heeft, wij noemen hem dan ook Big Eye.

Zaterdag
Vanmorgen zijn wij weer op de boda boda teruggegaan naar Masaka en nu lukte het om met de Visa het maximale bedrag van 700.000 shilling te pinnen zodat wij nu genoeg geld hebben on de trip naar Murchigon Falls te betalen, de rest bewaren we om volgende week de watervoorzieningen te betalen. Daarna ben ik met de dames gaan shoppen, zij willen lapjes kopen om een paar Ugandese broeken te laten maken, ook hebben zij ieder een jurk gekocht. Rond 2 uur hebben wij een taxi genomen terug naar Lwengo. Een taxi is prettiger dan het openbaar vervoer want dan moet je je plaats vaak delen met meerdere personen. De taxi chauffeur had echter ook een vriend die mee wilde, aangezien wij al met 4 waren wilde hij er eerst achterin bijkruipen, dat vonden wij geen goed idee, ook bij Celine op de voorstoel was geen optie, zij losten het op door met 2 op de bestuurdersstoel te gaan zitten. Dat is niet vreemd hier want 6 man op de achterbank en 4 voorin is ook mogelijk.
Toen wij net terug waren begon het te hozen en dit heeft wel een uur aangehouden, plotseling is het dan weer droog en straalt de zon.

Wij waren voor de avond uitgenodigd om naar een bruiloft te gaan, de locals waren heel mooi aangekleed in de Ugandese Gomes, een lange jurk met hoge schouders en een sjerp rond het midden. Anthony kwam zoals gebruikelijk later dan afgesproken en het was ook nog een eind rijden. Toen wij daar aankwamen waren er al een paar honderd mensen en zij stonden ons echt op te wachten. Na door een paar mannen welkom te zijn geheten, werden wij vrij vooraan neergezet en kon het officiele deel beginnen. Tientalle mannen en vrouwen dragen geschenken naar binnen, varierend van kippen en rijst tot een compleet bankstel. Toen alle geschenken waren uitgestald in het midden volgden een paar toespraken en werden de geschenken verplaatst naar een andere plaats. De vrijgekomen ruimte werd gevuld met stoelen en wij werden op de voorste rij geplaatst. Het schijnt een eer te zijn als er blanke mensen op je feest komen. Na het officiele gedeelte werd er gedanst, nou geloof me dat kunnen ze hier, van groot tot klein ziten de heupen erg los. Na de bruiloft zijn we nog met de locals naar een soort dancing gegaan om het afscheid van Barbra te vieren, zij gaat binnekort een nieuw project opstarten en neemt dus afscheid van deze locals en het project Lwengo. Een eindje na 12 uur kwamen wij weer thuis.

Zondag
Vanmiddag ga ik samen met Jodie en Anthony inkopen doen in Masaka om komende week de 29 tieners en 6 begeleiders van World-mapping te eten te kunnen geven.

Maandag
Rond het middaguur komt de groep aan, wij helpen de locals bij de voorbereiding. De schoolkinderen hebben alle lokalen schoongemaakt en geschrobd, ook de latrines hebben een schoonmaakbeurt gekregen.De tieners van World-mapping zijn door ons in 5 groepen verdeeld en elk van ons begeleid een vaste groep de komende week langs een aantal activiteiten. Voor het koken zijn 2 mensen extra ingehuurd, welke vanaf morgen geholpen worden door steeds een groep van de tieners. De aankomst werd een paar keer uitgesteld omdat een van de 4 busjes een lekke band had, uiteindelijk kwamen zij eraan. De schoolkinderen hebben een aantal dansjes en liedjes ingestudeerd en vormen een lange dubbele rij waar de groep tussendoor moest lopen begeleid door drums en gezang. Natuurlijk worden zij uitgebreid welkom geheten en volgen er nog meer dansjes en liedjes, uiteindelijk kunnen de tieners rond 4 uur aan het middageten beginnen. In de avond hebben wij de tieners nog bijgepraat wat er deze week op het programma staat. Het was inmiddels al heel donker geworden en bij het licht van een paar olielampen en led lampjes hebben de tieners nog een lekkere rolleggs weggewerkt.

Dinsdag
Toen wij wakker werden regende het behoorlijk, wij waren benieuwd of de planning door zou gaan, gelukkig werd het rond half tien minder en konden de groepen aan de gang. Jopie is met een groep naar het huisje gelopen waaraan wij de laatste week al hebben gewerkt. Zij zijn gestart met het vullen van de muren. Hiervoor wordt klei gemengd met water door er met de voeten in te stampen, daarna worden moppen klei gevormd en in het vlechtwerk van de muur gegooid. Ik ben met een groep van 6 tieners en 6 locals op homevisit geweest. Met een busje zijn we ver de community ingereden over een heel slecht en door de regen glibberig weggetje. We hebben groepjes gemaakt van 1 local met 1 Nederlander. Toen we in een kleine gemeenschap aankwamen moesten we even wachten tot er ook 6 plaatselijke mensen waren die ons naar de te bezoeken adressen konden brengen.

Per groepje hebben we 2 of 3 adressen bezocht en de gebruikelijke papieren ingevuld. Ik ben samen met 1 meisje van de groep en 1 local bij 3 adressen geweest, alle drie erg arm en zeer slecht voorzien van de noodzakelijke dingen. Een had zelfs geen latrine en geen overkapte kookgelegenheid wat wil zeggen dat als het regent er geen eten bereid wordt. Het eten van de mensen is heel pover en bestaat alleen maar uit casave, zoete aardappelen en matoke (bananenprut). Een van de gezinnen bestond uit een oma van 60 die voor 7 kleinkinderen zorgde van 3 tot 14 jaar. Zij hadden maar 1 jerrycan tot hun beschikking en halen het water bij een op 15 minuten gelegen waterpomp. Hopelijk leiden deze visits er toe dat vanuit de community er enige hulp geboden kan worden.

Na de middag heb ik samen met Tien aan de kleine watertank op de school gewerkt. Deze was vervuild omdat er in een droge periode water vanuit een poel in is gegooid. Wij hebben hem droog gemaakt en schoongeveegd. Ook hebben we de afdekking van golfplaten aangepast omdat deze voor de kinderen heel erg gevaarlijk was. De golfplaten zijn heel dun en scherp en staken ongeveer 40 cm over de wand heen op een hoogte die overeenkomt met de hoogte van de meeste kinderhoofdjes. Als zij naar de latrine lopen moeten ze dicht langs de tank lopen, dat er tot nu toe nooit iemand zich aan deze scherpe platen heeft gesneden verbaast mij. Wij hebben de platen korter afgeknipt en met een tang zo goed als het gaat omgezet. Hopelijk gaat het de komende dagen flink regenen zodat er weer water in deze tank komt.



Woensdag.
Jopie heeft vandaag met haar groepje geschilderd in het schoolgebouw, de wanden in een klaslokaal zijn eerst geschuurd en daarna in de grondverf gezet. Ik ben met mijn groepje naar de stenenpers gereden en wij hebben daar weer ongeveer 100 stenen geperst. Na de middag ging iedereen naar de begrafenis van de oma van Djingo. Hij is de op een na belangrijkste man van het Lwengo project. Er waren gisteravond al erg veel mensen op de weg naar het dorpje maar vanochtend en vanmiddag kwamen zij van heinde en verre om deze oude vrouw van ongeveer 90 jaar de laatste eer te bewijzen. Er waren enkele honderden mensen die zich verzamelden rond het huisje waar deze vrouw gewoond heeft en veel plaatselijke mensen hadden grote potten met matoke op het vuur staan om hen ook wat eten te geven.

Ik heb mij na de middag nog nuttig gemaakt door veel spijkers uit het hout van de oude houten school te halen die gesloopt wordt om plaats te maken voor nog 4 stenen lokalen. De ontspijkerde balken kunnen dan nog gebruikt worden om iets verder op het terrein tijdelijke lokalen te bouwen tot deze stenen lokalen klaar zijn.

Donderag.
Jopie is voor de middag met haar groepje stenen gaan persen en ik ben met mijn groepje naar het huisje gegaan om het geraamte verder te vullen met klei. Na de middag werden er sport wedstrijden tussen de tieners van Worldmapping en de Ugandese schoolkinderen gehouden. Ik ben ’s-Middags met Jeroen en Ruben van Be-More mee gereden naar Masaka Back-Packers omdat ik het weekend Murchison Falls ging doen. Jopie is niet meegegaan omdat zij erg opziet tegen de lange rit daar naar toe, het is ongeveer 9 uur rijden om daar te komen. Zij gaat samen met Celine vrijdag en zaterdag naar Masaka en overnachten dan in Back Packers, Jodie en Rik zijn het weekend op eigen gelegenheid naar Fort Portal gereisd.

Vrijdag.
Wij zijn ‘s-morgens om 5 uur opgestaan en om half zes in het busje gestapt met 6 andere vrijwilligers op weg naar Muchison, daar aangekomen in de lodge een snelle lunch en door naar de veerpont die ons over de Nijl heeft gezet. Daar onder begeleiding van een ranger onze eerste safari gemaakt, en meteen al veel wild gezien. Veel verschillende antilope soorten, giraffen, leeuwen en zelfs een luipaard. Rond half zeven moesten we weer bij de veerpont zijn en terug bij de lodge hebben we rond half negen het avondeten op. Erg moe zijn we in de hutjes in bed gekropen want morgen moeten wij weer vroeg op.

Zaterdag.
Om half zes ontbijt en om zes uur op weg voor de ochtend safari. Wederom veel dieren gezien en genoten van de prachtige natuur en het mooie weer. Na de middag zijn we met de boot over de Nijl naar de watervallen gevaren. Onderweg hebben we een kudde olifanten gezien die op een grasvlakte naast de rivier stond en overal zie je nijlpaarden in het water liggen. Ook de grote nijlkrokodillen zijn hier goed vertegenwoordigd. Bij de watervallen aangekomen zijn wij van boord gegaan om een klim te maken naar de bovenkant van de watervallen onder begeleiding van 2 rangers. Het is adembenemend om te zien hoe grote massa’s water zich naar beneden storten en op sommige plaatsen krijg je een verkoelende douche door het opspattende water. Steve onze chauffeur stond ons boven op te wachten en heeft ons weer terug gebracht naar de lodge voor het avondeten en de tweede overnachting.

Zondag.
Vandaag iets later opstaan, zes uur, ontbijt en om zeven uur weer op de terugweg. Vanaf de lodge was het ruim anderhalf uur rijden over hobbelige zandwegen over hobbels en door kuilen voor dat wij weer op de verharde weg aankwamen. Rond vier uur waren wij weer in Masaka. Jopie was samen met Celine ook in Masaka inkopen aan het doen en zij konden met Anthony terugrijden naar Lwengo, ik kon dus mooi bij hen aansluiten en meerijden. Het was een erg vermoeiend weekend maar zeker de moeite waard.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Hein en Lilian

Hey harde werkers,
Blij dat de virale (computer) infectie weer een gepasseerd station is.
Leuk om nu eindelijk eens te zien waar jullie in beland zijn. Er valt nog best wat te doen zo te zien.
Als ik je reisverslag over de safari lees dan wordt ik echt wel een beetje jaloers.
Goed om te horen dat je het nog steeds naar je zin hebt.
Heel veel groetjes
Lilian en Hein

Jo en Gemma

Hoi Theo en Jopie,
Wij lezen met volle interesse jullie verslagen. Het is indrukwekkend zoals jullie het leven daar beschrijven. Armoede voor iedereen; van jong tot oud en dat de mensen ondanks dat nog vrolijk zijn. Dat is een levenskunst.
We lezen dat jullie allebei flinke bouwvakkers zijn en dat met primitieve materialen. Ik zag Theo op de foto met een handboor! Maar we hebben ook gelezen dat jullie genieten van de natuur en de mensen en het werk wat jullie doen. Geniet maar heerlijk van deze weken. Hier is het met moeite 14 graden, koude wind en af en toe een beetje zon.
Veel liefs,
Jo en Gemma

Anthony

Leuk, eindelijk foto's. Ben je de Black en Decker vergeten??
Hoe komt het trouwens dat we tot nu toe alleen Theo aan het werk zien op de foto's?
Of ligt dat gevoelig...?;-)
En modeshow van Jopie? Wij willen d'r wel eens in de lokale Sandwich/Esprit/Peacock outfit zien...

Groeten en veel plezier nog!

P.s. Hebben jullie die leeuw met die vieze smaak in z'n mond ook al gezien?

marijke

hoi Theo en Jopie

zo te lezen vergaat het jullie prima daar, goed om te horen, jullie vervelen je niet. mooie foto"s we krijgen zo wel een klein beetje een beeld van wat jullie allemaal doen, fijn dat het werk ook goed gaat en dat je vele kunt helpen, daar doe je het voor, geniet ook nog een klein beetje het is tenslotte ook een beetje vakantie.

groetjes Tonnie, Marijke

R.Phlippeau

Theo, Jopie.
Wat leuk om jullie aan het werk te zien, en met die vrolijke mensen om jullie heen. Wat een rijkdom is dat. Theo de kast is nu klaar, zien we ook een modeshow? Kan ook door mannen.
Dat jullie ook nog tijd hebben voor leuke en mooie indrukken, dat is toch mooi meegenomen.
Hier gaat alles goed. Kunnenjullie wat van jullie zon op sturen? Die kunnen we wel goed gebruiken. Geniet nog van jullie werk; want er zit al de helft op. Maar wat ik lees begrijp ik dat de tijd daar vliegt.
Een knuffel van ons .
Rob en Ank.

Marjorie Smulders

Wat leuk om te lezen weer. Je hebt een mooie tocht gemaakt Theo. Tof hoor.
De foto's zijn ook hartstikke leuk om te zien. Succes met het werken weer en ik hoop, dat h et niet te vaak regent.
xxx

Iris

Hallo Theo (en Jopie uiteraard),
Leuk om zo af en toe wat uit Uganda te horen. Mooie verhalen, jullie doen daar goed werk! Ook die tocht naar Murchison Falls klinkt niet verkeerd. Geniet er van... Groeten Iris

Agnes

Hoi Jopie en Theo,
Leuk om jullie te volgen. Ik kijk steeds weer uit naar het volgende bericht. De foto's komen heel goed over en laten duidelijk zien waar het om draait. Zet hem op!
Groetjes,
Agnes

Theo en Jopie van den Ende

Name: Theo en Jopie van den Ende
Leeftijd: 70

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012

Over mij:

Wij zijn Theo en Jopie van den Ende, 67 en 64 jaar oud. Vanaf 2012 gaan wij jaarlijks naar Lwengo om de plaatselijke

Meer...

Jopie van den Ende

Name: Jopie van den Ende

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 mrt 2016 tot 15 apr 2016

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 21 apr 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 08 apr 2013 tot 31 mei 2013

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 23 apr 2012 tot 15 jun 2012